مشاهده بخش هایی از این برنامه : در مورد برنامه درون اکتورز استودیو (Inside the Actors Studio) این برنامه به عنوان یک سمینار تلویزیونی برای هنرجویان مدرسهی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو آغاز شد؛ و در اصل فعالیت مشترک اکتورز استودیو و نیواسکول، در سال ۱۹۹۴، همراه با پل نیومن مدیر اسبق اکتورز استودیو به […]
مشاهده بخش هایی از این برنامه :
این برنامه به عنوان یک سمینار تلویزیونی برای هنرجویان مدرسهی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو آغاز شد؛ و در اصل فعالیت مشترک اکتورز استودیو و نیواسکول، در سال ۱۹۹۴، همراه با پل نیومن مدیر اسبق اکتورز استودیو به عنوان اولین مهمان برنامه بود، و خیلی زود به مهمترین برنامهی شبکهی براوو مبدل شد. در ابتدا در سالن اجتماعات Tishman نیواسکول در دهکدهی گرینویچ نیویورک ضبط میشد، و بعد از آن به مکان فعلی یعنی مرکز هنری مایکل شیمل در دانشگاه پیس نیویورک منتقل شد. این برنامه به عنوان سمیناری برای دانشجویان دانشکدهی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو در دانشگاه پیس ارائه شده است.
در این برنامه در قیاس با مصاحبههای معمول با سلبریتیها، مصاحبهها ریتم کندتری دارند. بنابراین دوربینها معمولاً چند ساعت گفتوگو را ضبط میکنند ، که بعداً به اندازهی یک یا دو ساعت تدوین میشوند. نتیجه، همانطور که در مقالهی نیویورکتایمز بیان شد: «روی صندلی مهمان آقای لیپتون، بازیگران مدتی از ستاره بودن دست میکشند و هنرمند و معلم میشوند.» این مصاحبهها توسط سؤالاتی لیپتون روی کارتهای مشهور خود دارد پیش میروند، که گاهی اوقات دانش و تحقیق خوب وی در مورد زندگی میهمانان را نشان میدهد، که اغلب، برخی از آنها را شگفتزده میکند.
ای.ای.گیل منتقد ساندی تایمز در نقد و بررسی خود بر این برنامه نوشت: «قالب این برنامه ساده و به طرز احمقانهای الهامبخش است. اکتورز استودیو مدرسهی هنرهای نمایشی در نیویورک است که توسط استانیسلاوسکی و متد او به شهرت رسیده (اگرچه این برنامه جای دیگری فیلمبرداری شده است) این برنامهها به طور مشخص مسترکلاسهایی برای دانشجویان محسوب میشوند. هوشمندی برنامه در غروری است که به مهمانان میدهد، کسانی که بزرگترین و خودمحورترین بازیگران و سازندگان تئاتر و سینما هستند. افرادی که برای صحبت با دیگران بیش از اندازه بزرگ هستند، با «درون اکتورز استودیو» صحبت میکنند. آنها باور دارند که چیزی را برمیگردانند و مرواریدهای گرانبهای بینش را به نسل جدید ارائه میدهند. و چه کسی خوب به نظر نمیرسد وقتی آن را به دانشجویان علاقمند منتقل میکند؟ در حقیقت، این صرفاً یک برنامهی گفتوگو محور است، اما پوشش آموزش نسلهای آینده، به طور زیبندهای برافراشته شده است، بنابراین همه با لبخند حاضر شده و صحبت میکنند»
جسیکا میشل چستین در ساکرامنتو، کالیفرنیا، به دنیا آمد و در یک خانواده از طبقه متوسط در حومهای در شمال کالیفرنیا بزرگ شد. مادرش، جری چستین، آشپزی وگان است که خانوادهاش اصالتاً اهل کانزاس هستند و ناپدریاش آتشنشان است. او در ۹ سالگی با رقص آشنا شد و در ۱۳ سالگی عضو یک گروه رقص بود. او فعالیتش را با بازی در نمایشهای شکسپیر در سراسر منطقه خلیج آغاز کرد.
یکی از بازیگران نمایش «رومئو و ژولیت» او را تشویق کرد که برای تحصیل در رشته بازیگری در مدرسه جولیارد آزمون بدهد. او با کمک بورسیهای که یکی از فارغالتحصیلان مشهور این مدرسه، رابین ویلیامز، به او اعطا کرده بود، به «گروه ۳۲» پیوست.
در سال آخر تحصیلش در جولیارد، به او یک قرارداد همکاری با جان ولز، نویسنده و تهیهکننده تلویزیونی، پیشنهاد شد و سرانجام در سه مجموعه تلویزیونی او کار کرد. جسیکا همچنان به فعالیت در تئاتر ادامه داد و در نمایشهای «باغ آلبالو»، «همسر رادنی»، «سالومه» و «اتلو» بازی کرد. او وقتش را بین نیویورک و لسآنجلس میگذراند و در تئاتر، سینما و تلویزیون فعالیت میکند.
در سال ۲۰۱۱، سال پرباری را در سینما پشت سر گذاشت. او برای جوایز متعددی نامزد شد و چند جایزه هم دریافت کرد، از جمله نامزدی اسکار ۲۰۱۲ برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم «خدمتکاران» (۲۰۱۱).
هنوز دیدگاهی برای این محصول ثبت نشده است.
دیدگاه خود را بنویسید