مجموعه آثار نقاشی ژان-آنتوان واتو

در این مجموعه بیش از 100 اثر طراحی و نقاشی ژان-آنتوان واتو (Jean-Antoine Watteau) رو با بالاترین کیفیت موجود قرار دادیم .

حجم فایل : 376 مگابایت

مشاهده نمونه آثار قرار گرفته این هنرمند در این مجموعه :

بیوگرافی آنتوان واتو :

ژان-آنتوان واتو، که در ۱۰ اکتبر ۱۶۸۴ غسل تعمید داده شد و در ۱۸ ژوئیه ۱۷۲۱ درگذشت، نقاش و طراح فرانسوی بود که دوران کوتاه فعالیت هنری‌اش به احیای علاقه به رنگ و حرکت، همان‌گونه که در سنت کورجو و روبنس دیده می‌شد، کمک کرد. او سبک باروک رو به افول را احیا کرد و آن را به سبکی کمتر سخت‌گیرانه، ناتورالیستی‌تر و کمتر متکی بر قواعد کلاسیک رسمی، یعنی روکوکو، سوق داد. واتو را مبتکر ژانر Fête galante یا «جشن‌های گالانت» می‌دانند؛ صحنه‌هایی با جذابیتی روستایی و باطراوت که فضایی نمایشی و تئاتری در آنها جاری است. برخی از شناخته شده‌ترین موضوعات او از جهان کمدی ایتالیایی و باله گرفته شده بودند.

ژان-آنتوان واتو در اکتبر ۱۶۸۴ در والنسین، که زمانی شهری مهم در کنت‌نشین اِنو بود و بعدها به بخشی از هلند بورگونی و سپس هلند هابسبورگ تبدیل شد و پس از جنگ فرانسه و هلند از آن جدا شد و به فرانسه پیوست، به دنیا آمد. او دومین پسر از چهار پسر ژان-فیلیپ واتو (۱۶۶۰–۱۷۲۰) و میشل لاردنوا (۱۶۵۳–۱۷۲۷) بود و گمان می‌رود تبار والونی داشته باشد. خانواده واتو نسبتاً مرفه بودند، هرچند گفته می‌شد ژان-فیلیپ، که در نسل دوم خانواده به سقف‌سازی مشغول بود، اهل درگیری و نزاع بود. ژان-آنتوان که از کودکی به نقاشی علاقه نشان می‌داد، احتمالاً نزد ژاک-آلبر ژرَن، نقاش محلی، به شاگردی رفت و نخستین موضوعات هنری او شارلاتان‌هایی بودند که در خیابان‌های والنسین داروهای قلابی می‌فروختند. واتو در سال ۱۷۰۲ به پاریس رفت. پس از مدتی فعالیت به عنوان نقاش صحنه و در حالی که از سلامت خوبی برخوردار نبود، در کارگاهی در پل نوتردام مشغول به کار شد و در آنجا از نقاشی‌های ژانر محبوب در سنت فلاندری و هلندی نسخه‌برداری و کپی می‌کرد؛ در همین دوره بود که تکنیک شاخص و طرح وار خود را پرورش داد.

طراحی‌های او توجه نقاشی به نام کلود ژیلو را جلب کرد و واتو در سال ۱۷۰۵ به عنوان دستیار ژیلو مشغول به کار شد. آثار ژیلو که تحت تاثیر فرانچسکو پریماتیچو و مکتب فونتن‌بلو بودند، واکنشی در برابر هنر رسمی دوران سلطنت لوئی چهاردهم به شمار می‌رفتند. واتو در کارگاه ژیلو با شخصیت‌های کمدیا دل‌آرته آشنا شد؛ شخصیت‌هایی که پس از خروج کمدی ایتالیایی در سال ۱۶۹۷ به تئاترهای نمایشگاه‌های عمومی منتقل شده بودند. این موضوع از علاقه‌مندی‌های اصلی ژیلو بود و بعدها به یکی از دلبستگی‌های همیشگی واتو نیز تبدیل شد.

پس از مشاجره ای با ژیلو، واتو به کارگاه کلود اودران سوم، طراح داخلی، رفت. تحت تاثیر او، شروع به کشیدن طراحی‌هایی کرد که به ظرافت بی‌نقصشان شهرت داشتند. اودران کیوریتور کاخ لوکزامبورگ بود و واتو از او دانش هنرهای تزئینی یا دکوراتیو و طراحی نقوش و تزئینات را آموخت. واتو در کاخ توانست مجموعه تابلوهایی را ببیند که پیتر پل روبنس برای ملکه ماری دو مدیچی کشیده بود. این نقاش فلاندری به همراه استادان ونیزی، که واتو بعدها آثارشان را در مجموعه حامی و دوستش، بانکدار پی‌یر کروزا، مطالعه کرد، به یکی از مهم‌ترین اشخاص تاثیرگذار بر او تبدیل شد.

در این دوره، واتو «هنگ در حال عزیمت» را نقاشی کرد؛ نخستین تابلویی که به شیوه دوم و شخصی‌تر او تعلق داشت و تاثیر روبنس را نشان می‌داد و همچنین نخستین اثر از مجموعه‌ای طولانی از نقاشی‌های اردوگاهی او بود. او تابلو را به اودران نشان داد، اما اودران آن را چندان جدی نگرفت و به او توصیه کرد وقت و استعداد خود را صرف چنین موضوعاتی نکند. واتو تصمیم گرفت او را ترک کند و به عنوان بهانه، میل خود به بازگشت به والنسین را مطرح کرد. او خریدار این تابلو را با قیمت نه چندان بالای ۶۰ لیور پیدا کرد؛ مردی به نام سیروآ، پدرزن دوست و حامی بعدی او، ادم-فرانسوا ژرسن. به این ترتیب، واتو توانست به خانه‌ی دوران کودکی خود بازگردد. او در والنسین چند تابلوی کوچک از صحنه‌های اردوگاهی نقاشی کرد، از جمله «آتش اردوگاه» که بار دیگر سیروآ آن را خرید؛ این بار قیمت اثر به ۲۰۰ لیور افزایش یافته بود.