مجموعه آثار نقاشی دانته گابریل روزتی

در این مجموعه بیش از 400 اثر طراحی و نقاشی دانته گابریل روزتی (Dante Gabriel Rossetti) رو با بالاترین کیفیت موجود قرار دادیم .

حجم فایل : 216 مگابایت

مشاهده نمونه آثار قرار گرفته این هنرمند در این مجموعه :

بیوگرافی دانته گابریل روزتی :

گابریل چارلز دانته روزتی (۱۲ مه ۱۸۲۸ – ۹ آوریل ۱۸۸۲)، که عموماً با نام دانته گابریل روزتی شناخته می‌شود، شاعر، تصویرگر، نقاش و مترجم انگلیسی بود. او در سال ۱۸۴۸ به همراه ویلیام هولمن هانت و جان اورت میلی، انجمن برادری پیشارافائلی را بنیان گذاشت. روزتی الهام‌بخش بسیاری از هنرمندان و نویسندگان هم‌عصر خود، از جمله آلجرنون چارلز سوینبرن، ویلیام موریس و ادوارد برن-جونز، بود. آثار متاخر او همچنین بر نمادگرایان یا سمبولیست‌های اروپایی تاثیر گذاشت و یکی از پیشگامان مهم جنبش زیبایی‌شناسی به شمار می رود.

هنر روزتی با حس‌گرایی، نفس‌گرایی و احیای مضامین قرون وسطایی شناخته می‌شد. شعرهای اولیه او تحت تاثیر جان کیتس و ویلیام بلیک بودند. او اغلب برای همراهی با نقاشی‌هایش غزل می‌سرود؛ از «دوران کودکی مریم عذرا» (۱۸۴۹) تا «آستارته سیریاکا» (۱۸۷۷). در عین حال، آثاری نیز برای تصویرگری شعرهایی مانند «بازار گابلین‌ها» سروده‌ی خواهرش، کریستینا روزتی، خلق کرد.

از حدود سال ۱۸۶۰، سبک نقاشی روزتی تغییر کرد و به سبکی متراکم و غنی روی آورد که از نقاشی دوره متاخر رنسانس ایتالیا تاثیر می‌گرفت. او در بسیاری از آثارش تنها یک پیکره‌ی زن را به تصویر می‌کشید که معمولاً یک نفر از گروه کوچکی از مدل‌های ثابت او بود و در پس‌زمینه‌ای سرشار از پوشش گیاهی قرار داشت. او همچنین طراحی‌ها، چاپ‌ها و تصویرسازی‌های کتاب بسیاری خلق کرد.

زندگی شخصی روزتی پیوند نزدیکی با آثارش داشت، به ویژه روابط او با مدل‌ها و الهه‌های الهامش، از جمله الیزابت سیدال، که با او ازدواج کرد، فنی کورن‌فورث و جین موریس.

گابریل چارلز دانته روزتی در ۱۲ مه ۱۸۲۸ در پلاک ۳۸ خیابان شارلوت لندن، که بعدها به شماره ۱۰۵ خیابان هالام تغییر نام داد، به دنیا آمد. پدرش گابریله پاسکواله جوزپه روزتی، پژوهشگر ایتالیایی مهاجر، و مادرش فرانسیس مری لاوینیا پولیدوری، دختر پژوهشگر توسکانیِ یونانی‌تبار، گائتانو پولیدوری، بود. جان ویلیام پولیدوری، نویسنده و پزشک، دایی روزتی بود.

خانواده و دوستان روزتی او را گابریل صدا می‌زدند، اما او در آثار منتشرشده‌اش نام دانته را ترجیح می‌داد. او سه خواهر و برادر داشت: کریستینا روزتی، شاعر؛ ویلیام مایکل روزتی، منتقد؛ و ماریا فرانچسکا روزتی، نویسنده. پدرش از کاتولیسیسم رومی روی گردانده بود و مادرش پیرو کلیسای انگلیکن بود؛ گابریل نیز به عنوان پیرو کلیسای انگلیکن غسل تعمید داده شد.

خانه‌ی آنها فضایی بوهمی داشت و هنرمندان، پژوهشگران، ماجراجویان و انقلابیون ایتالیایی به طور مرتب به آنجا رفت و آمد می‌کردند. فرزندان خانواده، از جمله گابریل، در خانه و زیر نظر مادرشان آموزش می‌دیدند. مادرش تاثیر مهمی بر همه‌ی آنها داشت و آثار دانته و پترارک را به آنها می‌آموخت.

روزتی بعدها در مدرسه کینگز کالج، در مکان اولیه آن در نزدیکی استرند لندن، تحصیل کرد. او کتاب مقدس و همچنین آثار شکسپیر، دیکنز، سر والتر اسکات و لرد بایرون را خواند. در نوجوانی با آثار دانته آلیگیری آشنا شد و بعدها «زندگانی نو» او را ترجمه کرد.

روزتی جوان را «مسلط بر خود، خوش بیان، پرشور و کاریزماتیک» و در عین حال «مشتاق، شاعرمسلک و بی‌قید» توصیف کرده‌اند. او مانند همه خواهر و برادرهایش آرزو داشت شاعر شود. در عین حال می‌خواست نقاش نیز باشد و علاقه‌ی زیادی به هنر قرون وسطی ایتالیا نشان می‌داد. او از سال ۱۸۴۱ تا ۱۸۴۵ در آکادمی طراحی هنری هنری سَس تحصیل کرد و در سال ۱۸۴۵ وارد مدرسه هنرهای باستانی آکادمی سلطنتی شد، اما در سال ۱۸۴۸ آنجا را ترک کرد. پس از ترک آکادمی سلطنتی، روزتی نزد فورد مادوکس براون به تحصیل پرداخت و تا پایان عمر رابطه نزدیکی با او داشت.

پس از نمایش تابلوی «شب سنت اگنس» (The Eve of St. Agnes) اثر ویلیام هولمن هانت، روزتی در جست‌وجوی دوستی با هانت برآمد. این نقاشی شعری از جان کیتس را به تصویر می‌کشید. شعر خود روزتی با عنوان «دوشیزه فرخنده» نیز تقلیدی از کیتس بود و او تصور می‌کرد هانت ممکن است در باورهای هنری و ادبی با او هم نظر باشد. آن دو به همراه جان اورت میلی، فلسفه انجمن برادری پیشارافائلی را شکل دادند.

هدف این گروه اصلاح هنر انگلیسی از طریق رد آن چیزی بود که آنها رویکرد مکانیکی می‌دانستند؛ رویکردی که نخست از سوی هنرمندان منریست (تکلف‌گرایی)، یعنی هنرمندانی که پس از رافائل و میکل‌آنژ فعالیت می‌کردند، رواج یافته بود و همچنین با نظام آموزش رسمی که سر جاشوا رینولدز معرفی کرده بود، پیوند داشت. رویکرد آنها بازگشت به جزئیات فراوان، رنگ‌های شدید و ترکیب‌بندی‌های پیچیده هنر ایتالیایی و فلاندریِ کواتروچنتو بود. تکنیک آنها شامل استفاده از رنگ‌های خالص بر زمینه‌ی سفید بود و همچنین اغلب در فضای باز نقاشی می‌کردند تا به بیشترین میزان اصالت و واقعیت دست یابند.

منتقد هنری، جان راسکین، نوشت: پس‌زمینه‌ی همه‌ی منظره‌های پیشارافائلی تا آخرین جزئیات، در فضای باز و از روی خود موضوع نقاشی شده است. همه‌ی پیکره‌های پیشارافائلی، هرچند در بیان حالت چهره مطالعه شده باشد، پرتره واقعی یک فرد زنده است.

روزتی برای نخستین شماره نشریه انجمن برادری، با عنوان «The Germ»، که در اوایل سال ۱۸۵۰ منتشر شد، شعر «دوشیزه فرخنده» و داستانی درباره یک هنرمند خیالی ایتالیایی اوایل دوره رنسانس نوشت. این داستان از رویایی الهام گرفته بود که در آن زنی از هنرمند می‌خواهد امر انسانی و امر الهی را در هنر خود با یکدیگر ترکیب کند.