مجموعه آثار نقاشی ژان آگوست دومینیک انگر

در این مجموعه بیش از 200 اثر طراحی و نقاشی ژان آگوست دومینیک انگر (Jean Auguste Dominique Ingres) رو با بالاترین کیفیت موجود قرار دادیم .

حجم فایل : 35 مگابایت

مشاهده نمونه آثار قرار گرفته این هنرمند در این مجموعه :

بیوگرافی ژان آگوست دومینیک انگر :

ژان آگوست دومینیک انگر (۲۹ اوت ۱۷۸۰ – ۱۴ ژانویه ۱۸۶۷) نقاش نئوکلاسیک فرانسوی بود. انگر عمیقاً تحت تاثیر سنت‌های هنری گذشته قرار داشت و می‌کوشید در برابر سبک رو به گسترش رمانتیک، نگهبان اصول و قواعد هنر آکادمیک باشد. اگرچه خود را در سنت نقاشان تاریخ‌نگار، از جمله نیکولا پوسن و ژاک لویی داوید، نقاش تاریخ می‌دانست، این پرتره‌های او، چه نقاشی‌شده و چه طراحی‌شده، هستند که امروزه بزرگ‌ترین میراث او به شمار می‌روند. تغییرات بیانی او در فرم و فضا، او را به یکی از پیشگامان مهم هنر مدرن تبدیل کرد و بر آنری ماتیس، پابلو پیکاسو و دیگر مدرنیست‌ها تاثیر گذاشت.

انگر در خانواده‌ای کم‌بضاعت در مونتوبان به دنیا آمد و برای تحصیل در کارگاه داوید به پاریس رفت. او در سال ۱۸۰۲ نخستین بار در سالن پاریس آثارش را به نمایش گذاشت و برای نقاشی سفیران آگاممنون در خیمه آشیل جایزه رم را دریافت کرد. هنگامی که در سال ۱۸۰۶ برای اقامت هنری خود راهی رم شد، سبک او، که نشان‌دهنده مطالعه دقیق آثار استادان رنسانس ایتالیا و فلاندر بود، به‌طور کامل شکل گرفته بود و تا پایان عمر تغییر چندانی نکرد. او در فاصله سال‌های ۱۸۰۶ تا ۱۸۲۴ در رم و سپس فلورانس فعالیت می‌کرد و مرتباً نقاشی‌هایش را به سالن پاریس می‌فرستاد؛ اما منتقدانی که سبک او را عجیب و کهنه‌گرا می‌دانستند، از آن‌ها انتقاد می‌کردند. در این دوره سفارش‌های اندکی برای نقاشی‌های تاریخی، که انگر آرزوی خلقشان را داشت، دریافت کرد؛ بااین‌حال توانست از راه نقاشی و طراحی پرتره هزینه‌ی زندگی خود و همسرش را تامین کند.

انگر سرانجام در سال ۱۸۲۴ در سالن پاریس به رسمیت شناخته شد؛ نقاشی رافائلی او، سوگند لویی سیزدهم، با استقبال گسترده روبه‌رو شد و انگر به‌عنوان رهبر مکتب نئوکلاسیک در فرانسه شناخته شد. اگرچه درآمد حاصل از سفارش نقاشی‌های تاریخی به او امکان داد تا تعداد کمتری پرتره بکشد، پرتره‌ی موسیو برتن در سال ۱۸۳۳ موفقیت عمومی مهم بعدی او بود. سال بعد، خشم او از انتقادهای تند نسبت به ترکیب‌بندی بلندپروازانه‌اش، شهادت سنت سیمفوریان، باعث شد به ایتالیا بازگردد و در سال ۱۸۳۵ مدیریت آکادمی فرانسه در رم را بر عهده بگیرد. او در سال ۱۸۴۱ برای همیشه به پاریس بازگشت. در سال‌های پایانی زندگی، نسخه‌های جدیدی از بسیاری از ترکیب‌بندی‌های پیشین خود را نقاشی کرد، مجموعه‌ای از طرح‌ها برای پنجره‌های شیشه‌رنگی پدید آورد، چند پرتره‌ی مهم از زنان کشید و حمام ترکی را به پایان رساند؛ اثری که آخرین نقاشی او از مجموعه آثار شرق‌گرایانه‌اش درباره‌ی پیکر برهنه زن بود و آن را در ۸۳سالگی به پایان رساند.