مجموعه آثار نقاشی میکل‌آنژ

توضیحات

در این مجموعه بیش از ۲۰۰ اثر طراحی و نقاشی میکل‌ آنژ (Michelangelo) رو با بالاترین کیفیت موجود قرار دادیم .

حجم فایل : ۵۸ مگابایت

مشاهده نمونه آثار قرار گرفته این هنرمند در این مجموعه :

بیوگرافی میکل‌آنژ :

میکل‌آنژ دی لودوویکو بووناروتی سیمونی (۶ مارس ۱۴۷۵ – ۱۸ فوریه ۱۵۶۴)، که با نام تک‌سیلابی میکل‌آنژ شناخته می‌شود، مجسمه‌ساز، نقاش، معمار و شاعر ایتالیایی دوره رنسانس متعالی بود. او در جمهوری فلورانس متولد شد اما از ۳۰ سالگی به بعد عمدتاً در رم فعالیت می‌کرد. کار او با الهام از مدل‌های باستان کلاسیک شکل گرفت و تأثیری ماندگار بر هنر غرب داشت. توانایی‌های خلاقانه میکل‌آنژ و تسلط او در عرصه‌های گوناگون هنری، او را به همراه رقیب و هم‌عصر بزرگترش، لئوناردو داوینچی، به عنوان یک «انسانِ نمونه رنسانس» تعریف می‌کند. با توجه به حجم عظیم مکاتبات، طراحی‌ها و خاطرات باقی‌مانده، میکل‌آنژ یکی از مستندترین هنرمندان قرن شانزدهم است. او توسط زندگی‌نامه‌نویسان معاصرش به عنوان کامل‌ترین هنرمند دوران خود مورد ستایش قرار می‌گرفت.

میکل‌آنژ خیلی زود به شهرت رسید. دو اثر از مشهورترین کارهای او، «پیه‌تا» (سوگ مریم) و «داوود»، پیش از ۳۰ سالگی او مجسمه‌سازی شدند. اگرچه او خود را نقاش نمی‌دانست، میکل‌آنژ دو مورد از تأثیرگذارترین فرسکوها (نقاشی‌های دیواری) در تاریخ هنر غرب را خلق کرد: صحنه‌های «سفر پیدایش» بر سقف کلیسای سیستین در رم، و «داوری نهایی» بر دیوار محراب آن. طراحی او برای کتابخانه لورنس، پیشگام معماری «منریسم» (شیوه‌گری) بود. در سن ۷۱ سالگی، او جانشین آنتونیو دا سانگالوی جوان به عنوان معمار کلیسای سنت پیتر (سن پیترو) شد. میکل‌آنژ نقشه را دگرگون کرد به طوری که انتهای غربی طبق طرح او به پایان رسید، و گنبد نیز با اندکی تغییرات، پس از مرگش تکمیل شد.

میکل‌آنژ اولین هنرمند غربی بود که زندگی‌نامه‌اش در زمان حیاتش منتشر شد. سه زندگی‌نامه در طول زندگی او به چاپ رسید. یکی از آن‌ها، نوشته جورجو وازاری، مطرح کرد که کار میکل‌آنژ فراتر از کار هر هنرمند زنده یا مرده‌ای است و او «نه فقط در یک هنر، بلکه در هر سه هنر متعالی است».

در زمان حیاتش، میکل‌آنژ اغلب «Il Divino» (آن الهی/آسمانی) نامیده می‌شد. معاصرانش «terribilità» (هیبت) او را تحسین می‌کردند — توانایی او در القای حس شکوه و هراس در بینندگانِ هنرش. تلاش‌های هنرمندان بعدی برای تقلید از فیزیکِ بدنیِ پرحالت و بیانیِ سبک میکل‌آنژ، به ظهور منریسم کمک کرد؛ جنبشی کوتاه‌مدت در هنر غرب بین رنسانس متعالی و باروک.