اکتورز استودیو : لایزا مینلی (همراه با زیرنویس فارسی)

توضیحات

مشاهده بخش هایی از این برنامه :

در مورد برنامه درون اکتورز استودیو (Inside the Actors Studio)

این برنامه به عنوان یک سمینار تلویزیونی برای هنرجویان مدرسه‌ی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو آغاز شد؛ و در اصل فعالیت مشترک اکتورز استودیو و نیواسکول، در سال ۱۹۹۴، همراه با پل نیومن مدیر اسبق اکتورز استودیو به عنوان اولین مهمان برنامه بود، و خیلی زود به مهمترین برنامه‌ی شبکه‌ی براوو مبدل شد. در ابتدا در سالن اجتماعات Tishman نیواسکول در دهکده‌ی گرین‌ویچ نیویورک ضبط می‌شد، و بعد از آن به مکان فعلی یعنی مرکز هنری مایکل شیمل در دانشگاه پیس نیویورک منتقل شد. این برنامه به عنوان سمیناری برای دانشجویان دانشکده‌ی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو در دانشگاه پیس ارائه شده است.

در این برنامه در قیاس با مصاحبه‌های معمول با سلبریتی‌ها، مصاحبه‌ها ریتم کندتری دارند. بنابراین دوربین‌ها معمولاً چند ساعت گفت‌وگو را ضبط می‌کنند ، که بعداً به اندازه‌ی یک یا دو ساعت تدوین می‌شوند. نتیجه، همانطور که در مقاله‌ی نیویورک‌تایمز بیان شد: «روی صندلی مهمان آقای لیپتون‌‌، بازیگران مدتی از ستاره بودن دست می‌کشند و هنرمند و معلم می‌شوند.» این مصاحبه‌ها توسط سؤالاتی لیپتون روی کارت‌های مشهور خود دارد پیش می‌روند، که گاهی اوقات دانش و تحقیق خوب وی در مورد زندگی میهمانان را نشان می‌دهد، که اغلب، برخی از آنها را شگفت‌زده می‌کند.

ای.ای.گیل منتقد ساندی تایمز در نقد و بررسی خود بر این برنامه نوشت: «قالب این برنامه ساده و به طرز احمقانه‌ای الهام‌بخش است. اکتورز استودیو مدرسه‌ی هنرهای نمایشی در نیویورک است که توسط استانیسلاوسکی و متد او به شهرت رسیده (اگرچه این برنامه جای دیگری فیلمبرداری شده است) این برنامه‌ها به طور مشخص مسترکلاس‌هایی برای دانشجویان محسوب می‌شوند. هوشمندی برنامه در غروری است که به مهمانان می‌دهد، کسانی که بزرگترین و خودمحورترین بازیگران و سازندگان تئاتر و سینما هستند. افرادی که برای صحبت با دیگران بیش از اندازه بزرگ هستند، با «درون اکتورز استودیو» صحبت می‌کنند. آنها باور دارند که چیزی را برمی‌گردانند و مرواریدهای گران‌بهای بینش را به نسل جدید ارائه می‌دهند. و چه کسی خوب به نظر نمی‌رسد وقتی آن را به دانشجویان علاقمند منتقل می‌کند؟ در حقیقت، این صرفاً یک برنامه‌ی گفت‌وگو محور است، اما پوشش آموزش نسل‌های آینده، به طور زیبنده‌ای برافراشته شده است، بنابراین همه با لبخند حاضر شده و صحبت می‌کنند»

بیوگرافی مهمان برنامه : لایزا مینلی

لایزا مینلی تو تاریخ ۱۲ مارس ۱۹۴۶ به دنیا اومد؛ دختر جودی گارلند و کارگردان فیلم، وینسنت مینلی بود. عملاً تو استودیوهای MGM بزرگ شد، چون پدر و مادرش ساعت‌های طولانی اون‌جا کار می‌کردن، و وقتی فقط ۱۴ ماهش بود، اولین بار جلوی دوربین رفت و تو فیلم In the Good Old Summertime (محصول ۱۹۴۹) بازی کرد. پدر و مادرش تو سال ۱۹۵۱ از هم جدا شدن و یه سال بعد، یعنی ۱۹۵۲، مادرش با سیدنی لافت ازدواج کرد که حاصلش خواهرش لورنا لافت و برادرش جویی لافت بود. از اون طرف، پدرش وینسنت مینلی هم بعداً با ژورژت مگنانی ازدواج کرد که مادر خواهر ناتنیش کریستیان نینا “تینا نینا” مینلی بود.

وقتی لایزا ۱۶ سالش بود، تنها تو شهر نیویورک زندگی می‌کرد و تلاش می‌کرد که کارش رو تو دنیای سرگرمی و شو بیزنس شروع کنه. اولین توجه جدی‌ای که بهش شد، بابت بازی تو نمایش Best Foot Forward بود که حدود هفت ماه تو سال ۱۹۶۳ اجرا داشت. سال بعدش، جودی از لایزا دعوت کرد که توی یه اجرا تو London Palladium باهاش هم‌صحنه بشه. بلیت‌های این برنامه فوراً تموم شد و به خاطر استقبال بالا یه شب دیگه هم اضافه کردن. اجرای لایزا تو لندن یه نقطه‌ی عطف بزرگ بود، هم توی کارش و هم توی رابطه‌ش با مادرش. تماشاگرها عاشق لایزا شدن و جودی هم فهمید که دخترش دیگه یه بزرگساله که کار و زندگی حرفه‌ای خودش رو داره. اتفاقاً تو همون Palladium بود که لایزا با شوهر اولش، پیتر آلن، که از دوستای جودی بود، آشنا شد.

لایزا تو ۱۹ سالگی جایزه‌ی تونی برد و تو ۲۳ سالگی، برای نقش پوکی آدامز تو فیلم The Sterile Cuckoo  (محصول ۱۹۶۹) برای اولین بار نامزد اسکار شد. بعدش هم نقشای دراماتیک دیگه‌ای بازی کرد و تو سال ۱۹۷۲، اسکار گرفت برای نقشش به عنوان سالی بولز تو فیلم Cabaret  (محصول ۱۹۷۲). دهه‌ی ۷۰ میلادی حسابی براش شلوغ و پرکار بود. تو فیلم و تئاتر و موسیقی به طور پیوسته مشغول بود. با دوست صمیمیش هالستون همیشه تو Studio 54 رفت‌و‌آمد داشتن؛ معروف‌ترین و خفن‌ترین کلوب دیسکوی اون زمان تو دنیا. بعداً با کارگردان فیلم جک هیلی جونیور و بعدش با مارک جرو، که یه مجسمه‌ساز بود و تو تئاتر کار می‌کرد، ازدواج کرد. ولی هر دو ازدواج در نهایت به طلاق کشید.

تو سال‌های اخیر، بیشتر تمرکزش روی اجراهای زنده‌ی صحنه‌ای بوده و یه فهرست طولانی از آلبوم‌های موسیقی داره که همچنان داره بهش اضافه می‌کنه. یه همکاری هم با فرانک سیناترا تو آلبوم Duets داشت، و سَمی دیویس جونیور هم بهشون پیوست برای یه سری کنسرت و برنامه‌های تلویزیونی که خیلی استقبال خوبی ازشون شد. لایزا با کلی داستان تو مجله‌های زرد درباره‌ی مصرف مواد مخدر و وضعیت جسمی‌اش دست‌و‌پنجه نرم کرده و چندین بار تو کلینیک‌های معروف ترک اعتیاد بستری شده. شاید تو این چند سال اخیر برنامه‌هاش یه کم آروم‌تر شده باشه، ولی هنوزم یه عالمه طرفدار خیلی وفادار داره که همچنان تشویقش می‌کنن و پشتشن.