اکتورز استودیو : آنجلیکا هیوستون (همراه با زیرنویس فارسی)

توضیحات

مشاهده بخش هایی از این برنامه :

در مورد برنامه درون اکتورز استودیو (Inside the Actors Studio)

این برنامه به عنوان یک سمینار تلویزیونی برای هنرجویان مدرسه‌ی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو آغاز شد؛ و در اصل فعالیت مشترک اکتورز استودیو و نیواسکول، در سال ۱۹۹۴، همراه با پل نیومن مدیر اسبق اکتورز استودیو به عنوان اولین مهمان برنامه بود، و خیلی زود به مهمترین برنامه‌ی شبکه‌ی براوو مبدل شد. در ابتدا در سالن اجتماعات Tishman نیواسکول در دهکده‌ی گرین‌ویچ نیویورک ضبط می‌شد، و بعد از آن به مکان فعلی یعنی مرکز هنری مایکل شیمل در دانشگاه پیس نیویورک منتقل شد. این برنامه به عنوان سمیناری برای دانشجویان دانشکده‌ی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو در دانشگاه پیس ارائه شده است.

در این برنامه در قیاس با مصاحبه‌های معمول با سلبریتی‌ها، مصاحبه‌ها ریتم کندتری دارند. بنابراین دوربین‌ها معمولاً چند ساعت گفت‌وگو را ضبط می‌کنند ، که بعداً به اندازه‌ی یک یا دو ساعت تدوین می‌شوند. نتیجه، همانطور که در مقاله‌ی نیویورک‌تایمز بیان شد: «روی صندلی مهمان آقای لیپتون‌‌، بازیگران مدتی از ستاره بودن دست می‌کشند و هنرمند و معلم می‌شوند.» این مصاحبه‌ها توسط سؤالاتی لیپتون روی کارت‌های مشهور خود دارد پیش می‌روند، که گاهی اوقات دانش و تحقیق خوب وی در مورد زندگی میهمانان را نشان می‌دهد، که اغلب، برخی از آنها را شگفت‌زده می‌کند.

ای.ای.گیل منتقد ساندی تایمز در نقد و بررسی خود بر این برنامه نوشت: «قالب این برنامه ساده و به طرز احمقانه‌ای الهام‌بخش است. اکتورز استودیو مدرسه‌ی هنرهای نمایشی در نیویورک است که توسط استانیسلاوسکی و متد او به شهرت رسیده (اگرچه این برنامه جای دیگری فیلمبرداری شده است) این برنامه‌ها به طور مشخص مسترکلاس‌هایی برای دانشجویان محسوب می‌شوند. هوشمندی برنامه در غروری است که به مهمانان می‌دهد، کسانی که بزرگترین و خودمحورترین بازیگران و سازندگان تئاتر و سینما هستند. افرادی که برای صحبت با دیگران بیش از اندازه بزرگ هستند، با «درون اکتورز استودیو» صحبت می‌کنند. آنها باور دارند که چیزی را برمی‌گردانند و مرواریدهای گران‌بهای بینش را به نسل جدید ارائه می‌دهند. و چه کسی خوب به نظر نمی‌رسد وقتی آن را به دانشجویان علاقمند منتقل می‌کند؟ در حقیقت، این صرفاً یک برنامه‌ی گفت‌وگو محور است، اما پوشش آموزش نسل‌های آینده، به طور زیبنده‌ای برافراشته شده است، بنابراین همه با لبخند حاضر شده و صحبت می‌کنند»

بیوگرافی مهمان برنامه : آنجلیکا هیوستون

آنجلیکا هیوستون در ۸ ژوئیه ۱۹۵۱، در خانواده‌ای هنرمند چشم به جهان گشود؛ پدرش جان هیوستون، کارگردان و بازیگر سرشناس، و مادرش انریکا «ریکی» سوما، بالرین برجسته‌ی ایتالیایی بود. هیوستون بخش عمده‌ای از دوران کودکی خود را در خارج از آمریکا، در ایرلند و انگلستان، سپری کرد و در سال ۱۹۶۸ نخستین گام‌های خود را در دنیای سینما برداشت؛ زمانی که نقش اصلی فیلم پدرش، «قدم زدن با عشق و مرگ» (1969) را بر عهده گرفت. با این حال، پیش از اکران فیلم، مادرش در یک سانحه رانندگی در ۳۹ سالگی جان باخت و هیوستون به ایالات متحده بازگشت؛ جایی که این زن جوان، بلندقد و با چهره‌ای خاص و خیره‌کننده، چند سال به فعالیت در عرصه مدلینگ پرداخت.

در دوران فعالیتش به‌عنوان مدل، هیوستون حضورهای کوتاه و پراکنده‌ای در چند فیلم داشت، اما در اوایل دهه ۱۹۸۰ تصمیم گرفت بازیگری را به‌طور حرفه‌ای دنبال کند. او برای آماده‌سازی خود، نزد مربی بازیگری، پگی فیوری، آموزش دید و به‌تدریج نقش‌های بیشتری دریافت کرد. نخستین نقش مهم او در بازسازی فیلم نوآر کلاسیک «پستچی همیشه دو بار زنگ می‌زند» (1981) به کارگردانی باب رافلسون رقم خورد؛ فیلمی (که در آن جک نیکلسون، شریک زندگی هیوستون از سال ۱۹۷۳، نقش اصلی را ایفا می‌کرد). پس از چند سال حضورهای مکمل و گاه‌به‌گاه، جان هیوستون در اقتباس سینمایی خود از رمان هجو مافیایی « شرف خانواده پریتزی» (1985) نوشته‌ی ریچارد کاندون، دخترش را برای ایفای نقش مایروز، زنی حسابگر، مغرور و دختر یک رئیس مافیا که عشقش از سوی یک آدمکش (باز هم با بازی جک نیکلسون) نادیده گرفته می‌شود، به‌درستی انتخاب کرد. هیوستون برای این نقش جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را دریافت کرد و به نخستین فرد در تاریخ جوایز اسکار تبدیل شد که در شرایطی این جایزه را کسب کرد که هم پدر و هم پدربزرگش (جان هیوستون و والتر هیوستون) پیش‌تر برنده اسکار شده بودند.

پس از آن، هیوستون با حضور پررنگ و مداوم در سینما به فعالیت خود ادامه داد و در آثار مهمی چون «باغ‌های سنگی (1987) ساخته فرانسیس فورد کوپولا، نسخه‌های سینمایی کارتون‌های چارلز آدامز، «خانواده آدامز» (1991) و «ارزش‌های خانواده آدامز» (1993) به کارگردانی بری ساننفلد، که در آن‌ها نقش مادر سلطه‌گر خانواده آدامز، مورتیسیا، را ایفا کرد، همچنین «خانواده اشرافی تننبام» (2001) و « زندگی در آب با استیو زیسو» (2004) اثر وس اندرسون ظاهر شد. با این حال، شاید برجسته‌ترین نقش‌آفرینی سینمایی او نقش «لیلی» در فیلم «کلاهبرداران» به کارگردانی استیون فریرز باشد؛ نقشی که در آن هیوستون شخصیت یک کلاهبردار باتجربه، سرسخت و بی‌رحم را به تصویر کشید و برای آن نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر زن شد. از دیگر اجراهای ماندگار او می‌توان به بازی در نقش اصلی آخرین فیلم پدرش، «مردگان» (1987) اقتباسی از داستان جیمز جویس، اشاره کرد. هیوستون که سال‌ها در ایرلند زندگی کرده بود، در این فیلم با لهجه‌ای ایرلندی و کاملاً اصیل ظاهر شد.

هیوستون با بهره‌مندی از قد بلند و جسارت شخصیتی که از پدرش به ارث برد، در کنار زیبایی و ویژگی‌های اشرافی چهره مادرش، همواره حضوری قدرتمند و تاثیرگذار بر پرده سینما داشته است. او در اجراهای خود اعتمادبه‌نفس و اقتدار ویژه‌ای به نمایش می‌گذارد و نشان داده که بازیگری را هنری جدی می‌داند. هیوستون سرانجام توانست از سایه نام بزرگ پدرش، که در سال ۱۹۸۷ درگذشت، عبور کند و جایگاه مستقلی به‌عنوان بازیگری توانمند به دست آورد. او در سال ۱۹۹۲ با مجسمه‌ساز رابرت گراهام ازدواج کرد. این زوج تا زمان درگذشت گراهام در سال ۲۰۰۸ در منطقه ونیز بیچ زندگی می‌کردند.