اکتورز استودیو : تامی لی جونز (همراه با زیرنویس فارسی)

توضیحات

مشاهده بخش هایی از این برنامه :

در مورد برنامه درون اکتورز استودیو (Inside the Actors Studio)

این برنامه به عنوان یک سمینار تلویزیونی برای هنرجویان مدرسه‌ی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو آغاز شد؛ و در اصل فعالیت مشترک اکتورز استودیو و نیواسکول، در سال ۱۹۹۴، همراه با پل نیومن مدیر اسبق اکتورز استودیو به عنوان اولین مهمان برنامه بود، و خیلی زود به مهمترین برنامه‌ی شبکه‌ی براوو مبدل شد. در ابتدا در سالن اجتماعات Tishman نیواسکول در دهکده‌ی گرین‌ویچ نیویورک ضبط می‌شد، و بعد از آن به مکان فعلی یعنی مرکز هنری مایکل شیمل در دانشگاه پیس نیویورک منتقل شد. این برنامه به عنوان سمیناری برای دانشجویان دانشکده‌ی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو در دانشگاه پیس ارائه شده است.

در این برنامه در قیاس با مصاحبه‌های معمول با سلبریتی‌ها، مصاحبه‌ها ریتم کندتری دارند. بنابراین دوربین‌ها معمولاً چند ساعت گفت‌وگو را ضبط می‌کنند ، که بعداً به اندازه‌ی یک یا دو ساعت تدوین می‌شوند. نتیجه، همانطور که در مقاله‌ی نیویورک‌تایمز بیان شد: «روی صندلی مهمان آقای لیپتون‌‌، بازیگران مدتی از ستاره بودن دست می‌کشند و هنرمند و معلم می‌شوند.» این مصاحبه‌ها توسط سؤالاتی لیپتون روی کارت‌های مشهور خود دارد پیش می‌روند، که گاهی اوقات دانش و تحقیق خوب وی در مورد زندگی میهمانان را نشان می‌دهد، که اغلب، برخی از آنها را شگفت‌زده می‌کند.

ای.ای.گیل منتقد ساندی تایمز در نقد و بررسی خود بر این برنامه نوشت: «قالب این برنامه ساده و به طرز احمقانه‌ای الهام‌بخش است. اکتورز استودیو مدرسه‌ی هنرهای نمایشی در نیویورک است که توسط استانیسلاوسکی و متد او به شهرت رسیده (اگرچه این برنامه جای دیگری فیلمبرداری شده است) این برنامه‌ها به طور مشخص مسترکلاس‌هایی برای دانشجویان محسوب می‌شوند. هوشمندی برنامه در غروری است که به مهمانان می‌دهد، کسانی که بزرگترین و خودمحورترین بازیگران و سازندگان تئاتر و سینما هستند. افرادی که برای صحبت با دیگران بیش از اندازه بزرگ هستند، با «درون اکتورز استودیو» صحبت می‌کنند. آنها باور دارند که چیزی را برمی‌گردانند و مرواریدهای گران‌بهای بینش را به نسل جدید ارائه می‌دهند. و چه کسی خوب به نظر نمی‌رسد وقتی آن را به دانشجویان علاقمند منتقل می‌کند؟ در حقیقت، این صرفاً یک برنامه‌ی گفت‌وگو محور است، اما پوشش آموزش نسل‌های آینده، به طور زیبنده‌ای برافراشته شده است، بنابراین همه با لبخند حاضر شده و صحبت می‌کنند»

بیوگرافی مهمان برنامه : تامی لی جونز

تامی لی جونز در سن‌سابا، تگزاس، متولد شد. او پسر لوسیل ماری (اسکات)، افسر پلیس و صاحب یک سالن زیبایی، و کلاید سی. جونز، کارگر میدان‌های نفتی، بود. خود تامی نیز در زمینه ساخت‌وساز زیرآب و روی یک سکوی نفتی کار کرده بود.

او با دریافت بورسیه تحصیلی در مدرسه سنت مارک تگزاس، یک مدرسه مقدماتی معتبر برای پسران در دالاس، تحصیل کرد و سپس با یک بورسیه دیگر به دانشگاه هاروارد رفت. او با اَل گور، معاون رئیس‌جمهور آینده آمریکا، هم‌اتاق بود و در بازی مشهور فوتبال هاروارد-ییل در سال ۱۹۶۸ که با نتیجه ۲۹-۲۹ به پایان رسید و به «تساوی» معروف شد، در پست گارد تهاجمی بازی کرد. او در سال ۱۹۶۹ مدرک کارشناسی ادبیات انگلیسی خود را دریافت کرد و با درجه ممتاز از هاروارد فارغ‌التحصیل شد.

پس از دانشگاه، او به نیویورک نقل مکان کرد و فعالیت تئاتری خود را در برادوی با نمایش «یک میهن‌پرست برای من» (۱۹۶۹) آغاز کرد. در سال ۱۹۷۰، نخستین حضور سینمایی خود را در فیلم «داستان عشق» (۱۹۷۰) تجربه کرد. او در دوران زندگی در نیویورک، همچنان در نمایش‌های مختلف، چه در برادوی و چه خارج از برادوی، ظاهر شد؛ از جمله «ثروت و چشمان مردان» (۱۹۶۹)، «چهار نفر در یک باغ» (۱۹۷۱)، «پسران آبی» (۱۹۷۲) و «اولیس در نایت‌تاون» (۱۹۷۴). در همین دوره، او همچنین در یک سریال تلویزیونی سوپ اپرای روزانه، «یک زندگی برای زندگی کردن» (۱۹۶۸)، در نقش دکتر مارک تولند از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵ بازی کرد.

او همراه با همسرش کیت لاردنر، نوه‌ی رینگ لاردنر، نویسنده داستان کوتاه و ستون‌نویس، و دو فرزند او از ازدواج قبلی‌اش، به لس‌آنجلس نقل مکان کرد.

در آنجا، او شروع به دریافت نقش‌هایی در تلویزیون کرد؛ از جمله «فرشتگان چارلی» (۱۹۷۶) (قسمت پایلوت)، «درگیری در بزرگراه میان‌ایالتی ۵» (۱۹۷۶) و «هاوارد هیوز شگفت‌انگیز» (1977). در زمان کار روی فیلم «جاده‌های پشتی» (۱۹۸۱)، او با کیمبرلیا کلافلی آشنا شد و عاشق او شد؛ کسی که بعدها با او ازدواج کرد. نقش‌های بیشتر در تلویزیون، هم در شبکه‌های تلویزیونی و هم شبکه‌های کابلی، تئاتر و سینما، برای او شهرتی به‌عنوان بازیگری قدرتمند، انفجاری و متفکر به همراه آورد؛ بازیگری که هم از عهده نقش‌های مکمل و هم نقش‌های اصلی برمی‌آمد.

او نخستین تجربه کارگردانی خود را با فیلم «پسران خوب قدیمی» (۱۹۹۵) برای شبکه TNT انجام داد. او علاوه بر کارگردانی و بازی در این فیلم، فیلمنامه‌ی تلویزیونی آن را نیز با همکاری جی. تی. آلن نوشت. این فیلم بر اساس رمان المر کلتون ساخته شده و داستان آن در غرب تگزاس می‌گذرد؛ منطقه‌ای که جونز پیوندهای خانوادگی عمیقی با آن دارد. به همین دلیل، این داستان درباره یک کابوی که با پایان یک دوران روبرو می‌شود، برای او معنای ویژه‌ای دارد.