مجموعه آثار نقاشی کازیمیر مالویچ

در این مجموعه بیش از 200 اثر طراحی و نقاشی کازیمیر مالویچ (Kazimir Malevich) رو با بالاترین کیفیت موجود قرار دادیم .

حجم فایل : 41 مگابایت

مشاهده نمونه آثار قرار گرفته این هنرمند در این مجموعه :

بیوگرافی کازیمیر مالویچ :

کازیمیر سورینوویچ مالویچ (۲۳ فوریه [به تقویم قدیم: ۱۱ فوریه] ۱۸۷۹ – ۱۵ مه ۱۹۳۵) هنرمند و نظریه‌پرداز هنر آوانگارد روس بود که آثار و نوشته‌هایش نقشی پیشگام در شکل‌گیری نقاشی انتزاعی در قرن بیستم داشتند. او بیش از همه به‌عنوان بنیان‌گذار سوپرماتیسم (والاگرایی) شناخته می‌شود؛ نوعی نقاشی کاملاً غیرعینی و رادیکال که آن را در سال ۱۹۱۵ معرفی کرد.

مالویچ در کی‌یف، اوکراین امروزی، در خانواده‌ای با تبار لهستانی به دنیا آمد. او عمدتاً در روسیه فعالیت کرد و به یکی از چهره‌های برجسته‌ی آوانگارد روسیه تبدیل شد. آثار او همچنین با آوانگارد اوکراین ارتباط داشته‌اند. او در سال‌های آغازین فعالیتش سبک‌های گوناگونی را تجربه کرد و از طریق بازتولید و شبیه‌سازی و مشاهده‌ی آثاری که مجموعه‌داران معاصر روس گردآوری کرده بودند، با امپرسیونیسم، نمادگرایی، فوویسم و کوبیسم آشنا شد و از آن‌ها تاثیر گرفت. در اوایل دهه ۱۹۱۰، او در کنار دیگر هنرمندان آوانگارد روس، از جمله میخائیل لاریونوف و ناتالیا گونچاروا، نمایشگاه برگزار کرد. در سال ۱۹۱۵، مالویچ که در آن زمان با رویکرد کوبو-فوتوریستی کار می‌کرد، سوپرماتیسم را شکل داد؛ نظامی از انتزاع هندسی ناب بر زمینه‌های تک‌رنگ. مربع سیاه او (۱۹۱۵) که نخستین بار در نمایشگاه «۰٫۱۰؛ آخرین نمایشگاه فوتوریستی» در پتروگراد به نمایش درآمد، گسستی تعیین‌کننده از نقاشی بازنمایانه بود. او نظریه‌ی خود را در بروشور «از کوبیسم و فوتوریسم تا سوپرماتیسم» مطرح کرد که برای همراهی با این نمایشگاه منتشر شد.

مسیر هنری مالویچ بازتابی از تحولات و آشوب‌های پیرامون انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ بود. در سال ۱۹۱۸، مالویچ در ویتبسک در کنار مارک شاگال به تدریس پرداخت. در سال ۱۹۱۹، او انجمن هنرمندان اونویس (UNOVIS) را بنیان گذاشت و در شانزدهمین نمایشگاه دولتی مسکو نمایشگاه انفرادی برگزار کرد. شهرت او با برگزاری نمایشگاه‌های انفرادی در ورشو و برلین در سال ۱۹۲۷ به غرب نیز گسترش یافت؛ این تنها باری بود که او روسیه را ترک کرد. از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۰، در موسسه هنر کی‌یف، در کنار الکساندر بوگومازوف، ویکتور پالموف و ولادیمیر تاتلین تدریس کرد و همزمان در مجله نسل نو (Nova Generatsiia) در خارکیف مقاله منتشر می‌کرد. در سال ۱۹۳۰، او برای مدتی کوتاه در لنینگراد توسط OGPU بازداشت و بازجویی شد. در اوایل دهه ۱۹۳۰، سیاست فرهنگی محدودکننده استالین و تحمیل رئالیسم سوسیالیستی موجب شد مالویچ به پیکرنگاری بازگردد و به شیوه‌ای بازنمایانه نقاشی کند. در سال ۱۹۳۳ بیماری سرطان او تشخیص داده شد، اما اجازه نیافت برای درمان به خارج از اتحاد جماهیر شوروی سفر کند. مالویچ با وجود پیشرفت بیماری و محدودیت‌های ناشی از سیاست‌های فرهنگی استالین، تا پایان زندگی به خلق و نمایش آثارش ادامه داد. او در ۱۵ مه ۱۹۳۵، در۵۶ سالگی درگذشت.

هنر و نوشته‌های او بر هنرمندان هم‌دوره‌اش در اروپای شرقی و مرکزی، از جمله ال لیسیتسکی، لیوبوف پوپووا، الکساندر رودچنکو و هنریک استاژوسکی، و همچنین بر نسل‌های بعدی هنرمندان انتزاعی، از جمله اد راینهارت و مینیمالیست‌ها، تاثیر گذاشت. پس از مرگش، آثار او در نمایشگاه‌های مهمی در موزه هنر مدرن نیویورک (۱۹۳۶)، موزه گوگنهایم (۱۹۷۳) و موزه اشتدلیک آمستردام (۱۹۸۹) به نمایش درآمدند. موزه اشتدلیک مجموعه بزرگی از آثار او را در اختیار دارد. از دهه ۱۹۹۰، ادعاهای مالکیت موزه‌ها نسبت به بسیاری از آثار مالویچ از سوی وارثان او مورد مناقشه قرار گرفت.