اکتورز استودیو : سیدنی پولاک (همراه با زیرنویس فارسی)

مشاهده بخش هایی از این برنامه :

در مورد برنامه درون اکتورز استودیو (Inside the Actors Studio)

این برنامه به عنوان یک سمینار تلویزیونی برای هنرجویان مدرسه‌ی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو آغاز شد؛ و در اصل فعالیت مشترک اکتورز استودیو و نیواسکول، در سال ۱۹۹۴، همراه با پل نیومن مدیر اسبق اکتورز استودیو به عنوان اولین مهمان برنامه بود، و خیلی زود به مهمترین برنامه‌ی شبکه‌ی براوو مبدل شد. در ابتدا در سالن اجتماعات Tishman نیواسکول در دهکده‌ی گرین‌ویچ نیویورک ضبط می‌شد، و بعد از آن به مکان فعلی یعنی مرکز هنری مایکل شیمل در دانشگاه پیس نیویورک منتقل شد. این برنامه به عنوان سمیناری برای دانشجویان دانشکده‌ی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو در دانشگاه پیس ارائه شده است.

در این برنامه در قیاس با مصاحبه‌های معمول با سلبریتی‌ها، مصاحبه‌ها ریتم کندتری دارند. بنابراین دوربین‌ها معمولاً چند ساعت گفت‌وگو را ضبط می‌کنند ، که بعداً به اندازه‌ی یک یا دو ساعت تدوین می‌شوند. نتیجه، همانطور که در مقاله‌ی نیویورک‌تایمز بیان شد: «روی صندلی مهمان آقای لیپتون‌‌، بازیگران مدتی از ستاره بودن دست می‌کشند و هنرمند و معلم می‌شوند.» این مصاحبه‌ها توسط سؤالاتی لیپتون روی کارت‌های مشهور خود دارد پیش می‌روند، که گاهی اوقات دانش و تحقیق خوب وی در مورد زندگی میهمانان را نشان می‌دهد، که اغلب، برخی از آنها را شگفت‌زده می‌کند.

ای.ای.گیل منتقد ساندی تایمز در نقد و بررسی خود بر این برنامه نوشت: «قالب این برنامه ساده و به طرز احمقانه‌ای الهام‌بخش است. اکتورز استودیو مدرسه‌ی هنرهای نمایشی در نیویورک است که توسط استانیسلاوسکی و متد او به شهرت رسیده (اگرچه این برنامه جای دیگری فیلمبرداری شده است) این برنامه‌ها به طور مشخص مسترکلاس‌هایی برای دانشجویان محسوب می‌شوند. هوشمندی برنامه در غروری است که به مهمانان می‌دهد، کسانی که بزرگترین و خودمحورترین بازیگران و سازندگان تئاتر و سینما هستند. افرادی که برای صحبت با دیگران بیش از اندازه بزرگ هستند، با «درون اکتورز استودیو» صحبت می‌کنند. آنها باور دارند که چیزی را برمی‌گردانند و مرواریدهای گران‌بهای بینش را به نسل جدید ارائه می‌دهند. و چه کسی خوب به نظر نمی‌رسد وقتی آن را به دانشجویان علاقمند منتقل می‌کند؟ در حقیقت، این صرفاً یک برنامه‌ی گفت‌وگو محور است، اما پوشش آموزش نسل‌های آینده، به طور زیبنده‌ای برافراشته شده است، بنابراین همه با لبخند حاضر شده و صحبت می‌کنند»

بیوگرافی مهمان برنامه : سیدنی پولاک

سیدنی پولاک کارگردان، تهیه‌کننده، بازیگر، نویسنده و چهره‌ای سرشناس و برنده جایزه اسکار بود که بیش از ۴۰ فیلم را کارگردانی و تهیه‌کنندگی کرد.

سیدنی اروین پولاک در اول ژوئیه ۱۹۳۴ در لافایت، ایندیانا، آمریکا، به دنیا آمد. مادرش، ربکا (میلر)، خانه‌دار بود و پدرش، دیوید پولاک، بوکسور حرفه‌ای بود که بعدها داروساز شد. تمام پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌های او مهاجران یهودی روس‌تبار بودند. والدینش زمانی که سیدنی کم‌سن‌وسال بود از یکدیگر جدا شدند. مادرش که به الکل اعتیاد داشت، در ۳۷سالگی، زمانی که سیدنی ۱۶ ساله بود، درگذشت. او دوران شکل‌گیری و رشد خود را در ایندیانا گذراند و در سال ۱۹۵۲ از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد و سپس به نیویورک رفت.

پولاک جوان از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴ در مدرسه تئاتر نیبرهود پلی‌هاوس در نیویورک، نزد سنفورد مایزنر بازیگری یاد گرفت. او دو سال در ارتش خدمت کرد و پس از آن به نیبرهود پلی‌هاوس بازگشت و به تدریس بازیگری پرداخت. پولاک در سال ۱۹۵۸ با کلر گریزولد، یکی از شاگردان سابقش، ازدواج کرد. آن‌ها سه فرزند داشتند. پسرشان، استیون پولاک، در ۲۶ نوامبر ۱۹۹۳ در سانتا مونیکا، کالیفرنیا، در سانحه سقوط هواپیما جان باخت. دخترشان، ربکا پولاک، در دهه ۱۹۹۰ معاون بخش تولید فیلم کمپانی یونایتد آرتیستس بود. دختر کوچک‌ترشان، ریچل پولاک، در سال ۱۹۶۹ به دنیا آمد.

پولاک فعالیت بازیگری خود را روی صحنه آغاز کرد و سپس در اوایل دهه ۱۹۶۰ به‌عنوان کارگردان تلویزیونی به شهرت رسید. او نخستین حضورش در سینما را با فیلم «شکار جنگ» (War Hunt) (۱۹۶۲) تجربه کرد، جایی که با بازیگر دیگری به نام رابرت ردفورد آشنا شد و این دو که هم‌بازی بودند، دوستی‌ای مادام‌العمر را آغاز کردند. پولاک از دوست صمیمی‌اش، ردفورد، خواست تا در برابر ناتالی وود در فیلم «این ملک محکوم است» (این ملک متروک شده) (۱۹۶۶) بازی کند. پولاک و ردفورد در سال‌های بعد در شش فیلم دیگر نیز با یکدیگر همکاری کردند. بزرگ‌ترین موفقیت پولاک با فیلم «خارج از آفریقا» (۱۹۸۵) رقم خورد که رابرت ردفورد و مریل استریپ در آن بازی می‌کردند. این فیلم در مجموع نامزد ۱۱ جایزه اسکار شد و 7 جایزه را از آن خود کرد، از جمله دو اسکار برای پولاک: بهترین کارگردانی و بهترین فیلم.

پولاک در فیلم «توتسی» (۱۹۸۲) بهترین عملکرد خود را به‌عنوان کارگردان و بازیگر کمدی نشان داد. او در این فیلم با استفاده از طنز و هوشمندی قابل‌توجه خود، مسائل فمینیستی را در معرض توجه عمومی قرار داد و فیلمی بسیار سرگرم‌کننده ساخت که نامزد ۱۰ جایزه اسکار شد. کارگردانی پولاک طیف توانایی‌های داستین هافمن و بازی ظریف او را در تغییر جنسیت نقش، از یک دوست‌پسر سلطه‌گر تا پرستاری با لباس مبدل زنانه، به نمایش گذاشت، یک همکاری درخشان میان کارگردان و بازیگر که نگاه عمومی به نقش‌های جنسیتی را گسترده‌تر کرد. پولاک همچنین به‌عنوان تهیه‌کننده فیلم‌هایی مانند «آقای ریپلی بااستعداد» (۱۹۹۹)، «آمریکایی آرام» (۲۰۰۲) و «کوهستان سرد» (۲۰۰۳) به موفقیت دست یافت. او در سال ۲۰۰۴ بار دیگر به صندلی کارگردانی بازگشت و فیلم «مترجم» (۲۰۰۵) را کارگردانی کرد، اولین فیلمی که تماماً در محل ساختمان مرکزی سازمان ملل متحد و داخل سالن مجمع عمومی در نیویورک فیلم‌برداری شد.

در سال ۲۰۰۰، انجمن کارگردانان آمریکا با اعطای جایزه جان هیوستون، از سیدنی پولاک به‌عنوان «مدافع حقوق هنرمندان» تقدیر کرد. او در ۲۶ مه ۲۰۰۸ بر اثر سرطان، در خانه‌اش در محله پسیفیک پَلیسِیدز در حومه لس‌آنجلس، کالیفرنیا، درگذشت.