اکتورز استودیو : لی گرانت (همراه با زیرنویس فارسی)

مشاهده بخش هایی از این برنامه :

در مورد برنامه درون اکتورز استودیو (Inside the Actors Studio)

این برنامه به عنوان یک سمینار تلویزیونی برای هنرجویان مدرسه‌ی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو آغاز شد؛ و در اصل فعالیت مشترک اکتورز استودیو و نیواسکول، در سال ۱۹۹۴، همراه با پل نیومن مدیر اسبق اکتورز استودیو به عنوان اولین مهمان برنامه بود، و خیلی زود به مهمترین برنامه‌ی شبکه‌ی براوو مبدل شد. در ابتدا در سالن اجتماعات Tishman نیواسکول در دهکده‌ی گرین‌ویچ نیویورک ضبط می‌شد، و بعد از آن به مکان فعلی یعنی مرکز هنری مایکل شیمل در دانشگاه پیس نیویورک منتقل شد. این برنامه به عنوان سمیناری برای دانشجویان دانشکده‌ی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو در دانشگاه پیس ارائه شده است.

در این برنامه در قیاس با مصاحبه‌های معمول با سلبریتی‌ها، مصاحبه‌ها ریتم کندتری دارند. بنابراین دوربین‌ها معمولاً چند ساعت گفت‌وگو را ضبط می‌کنند ، که بعداً به اندازه‌ی یک یا دو ساعت تدوین می‌شوند. نتیجه، همانطور که در مقاله‌ی نیویورک‌تایمز بیان شد: «روی صندلی مهمان آقای لیپتون‌‌، بازیگران مدتی از ستاره بودن دست می‌کشند و هنرمند و معلم می‌شوند.» این مصاحبه‌ها توسط سؤالاتی لیپتون روی کارت‌های مشهور خود دارد پیش می‌روند، که گاهی اوقات دانش و تحقیق خوب وی در مورد زندگی میهمانان را نشان می‌دهد، که اغلب، برخی از آنها را شگفت‌زده می‌کند.

ای.ای.گیل منتقد ساندی تایمز در نقد و بررسی خود بر این برنامه نوشت: «قالب این برنامه ساده و به طرز احمقانه‌ای الهام‌بخش است. اکتورز استودیو مدرسه‌ی هنرهای نمایشی در نیویورک است که توسط استانیسلاوسکی و متد او به شهرت رسیده (اگرچه این برنامه جای دیگری فیلمبرداری شده است) این برنامه‌ها به طور مشخص مسترکلاس‌هایی برای دانشجویان محسوب می‌شوند. هوشمندی برنامه در غروری است که به مهمانان می‌دهد، کسانی که بزرگترین و خودمحورترین بازیگران و سازندگان تئاتر و سینما هستند. افرادی که برای صحبت با دیگران بیش از اندازه بزرگ هستند، با «درون اکتورز استودیو» صحبت می‌کنند. آنها باور دارند که چیزی را برمی‌گردانند و مرواریدهای گران‌بهای بینش را به نسل جدید ارائه می‌دهند. و چه کسی خوب به نظر نمی‌رسد وقتی آن را به دانشجویان علاقمند منتقل می‌کند؟ در حقیقت، این صرفاً یک برنامه‌ی گفت‌وگو محور است، اما پوشش آموزش نسل‌های آینده، به طور زیبنده‌ای برافراشته شده است، بنابراین همه با لبخند حاضر شده و صحبت می‌کنند»

بیوگرافی مهمان برنامه : لی گرانت

لی گرانت، برنده جایزه اسکار، با نام لیووا هاسکل روزنتال در ۳۱ اکتبر ۱۹۲۵ در منهتن، شهر نیویورک، از ویتیا (هاسکل)، معلم و مدل، و آبراهام روزنتال، مدرس و مشاور املاک، متولد شد. پدرش رومانیایی یهودی تبار بود و مادرش یک مهاجر یهودی روس بود. لی در ۴ سالگی نخستین حضور روی صحنه‌ی خود را در اپرای متروپولیتن در شهر نیویورک تجربه کرد و نقش شاهزاده ربوده‌شده را در «L’Orocolo» ایفا کرد. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، او بورسیه‌ای برای تحصیل در مدرسه تئاتر The Neighborhood Playhouse دریافت کرد؛ جایی که بازیگری را نزد سنفورد مایزنر آموخت. گرانت در دوران نوجوانی، زمانی که جایزه حلقه منتقدان را برای ایفای نقش دزد فروشگاه در نمایش «داستان کارآگاه» دریافت کرد، خود را به‌عنوان استعدادی قدرتمند در برادوی مطرح کرد. او همین نقش را در نسخه سینمایی آن، «داستان کارآگاه» (۱۹۵۱)، تکرار کرد؛ نقش‌آفرینی‌ای که برایش جایزه بهترین بازیگر زن از جشنواره فیلم کن و همچنین نخستین نامزدی اسکار او را به همراه داشت.

با این حال، بلافاصله پس از نخستین حضورش در سینما، لی قربانی فهرست‌های سیاه دوران مک‌کارتی شد؛ دوره‌ای که در آن بازیگران، نویسندگان، کارگردانان و دیگر افراد فعال در صنعت سینما به دلیل باورهای سیاسی ظاهراً «کمونیستی» یا «ترقی‌خواهانه»، چه واقعاً چنین باورهایی داشتند و چه نه، مورد آزار و تعقیب قرار می‌گرفتند. به‌جز چند نقش پراکنده، او به مدت ۱۲ سال در سینما یا تلویزیون فعالیتی نداشت.

در سال ۱۹۶۵، لی با حضور در سریال تلویزیونی «پیتون پلیس» (۱۹۶۴) دوباره حرفه بازیگری خود را آغاز کرد؛ سریالی که برای آن به‌خاطر ایفای نقش استلا چرناک جایزه امی دریافت کرد. او بعدها نخستین جایزه اسکار خود را برای فیلم «شامپو» (۱۹۷۵) به دست آورد و همچنین برای فیلم‌های «صاحب‌خانه» (۱۹۷۰) و «سفر نفرین‌شدگان» (۱۹۷۶) نامزد دریافت جایزه اسکار شد.

از سال ۱۹۸۰، لی تمرکز خود را بر حرفه کارگردانی گذاشت؛ حرفه‌ای که آن را به‌عنوان بخشی از پروژه زنان در موسسه فیلم آمریکا (AFI) آغاز کرد. اقتباس او از نمایشنامه «قوی‌تر» نوشته آگوست استریندبرگ، در ادامه به‌عنوان یکی از ۱۰ فیلم برتر ساخته‌شده برای AFI انتخاب شد. در سال ۱۹۸۷، او برای مستند «بی‌خانمان در آمریکا» (۱۹۸۵) محصول شبکه اچ‌بی‌او، جایزه اسکار دریافت کرد و فیلم «فرزند هیچکس» (۱۹۸۶) را برای شبکه سی‌بی‌اس کارگردانی کرد که برای آن جایزه انجمن کارگردانان آمریکا را دریافت کرد.

در سال ۱۹۸۳، او جایزه دستاورد برجسته در بازیگری و فیلمسازی مستقل را از گروه هنرهای کنگره دریافت کرد. پس از آن، سازمان «زنان در سینما» در سال ۱۹۸۹ با نخستین جایزه یک عمر دستاورد خود از او تقدیر کرد. هم شورای شهر نیویورک و هم هیئت ناظران شهرستان لس‌آنجلس، از خانم گرانت به‌خاطر تاثیری که فیلم‌هایش در مبارزه با خشونت خانگی داشته‌اند، تقدیر کرده‌اند.