اکتورز استودیو : سالی فیلد (همراه با زیرنویس فارسی)

توضیحات

مشاهده بخش هایی از این برنامه :

در مورد برنامه درون اکتورز استودیو (Inside the Actors Studio)

این برنامه به عنوان یک سمینار تلویزیونی برای هنرجویان مدرسه‌ی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو آغاز شد؛ و در اصل فعالیت مشترک اکتورز استودیو و نیواسکول، در سال ۱۹۹۴، همراه با پل نیومن مدیر اسبق اکتورز استودیو به عنوان اولین مهمان برنامه بود، و خیلی زود به مهمترین برنامه‌ی شبکه‌ی براوو مبدل شد. در ابتدا در سالن اجتماعات Tishman نیواسکول در دهکده‌ی گرین‌ویچ نیویورک ضبط می‌شد، و بعد از آن به مکان فعلی یعنی مرکز هنری مایکل شیمل در دانشگاه پیس نیویورک منتقل شد. این برنامه به عنوان سمیناری برای دانشجویان دانشکده‌ی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو در دانشگاه پیس ارائه شده است.

در این برنامه در قیاس با مصاحبه‌های معمول با سلبریتی‌ها، مصاحبه‌ها ریتم کندتری دارند. بنابراین دوربین‌ها معمولاً چند ساعت گفت‌وگو را ضبط می‌کنند ، که بعداً به اندازه‌ی یک یا دو ساعت تدوین می‌شوند. نتیجه، همانطور که در مقاله‌ی نیویورک‌تایمز بیان شد: «روی صندلی مهمان آقای لیپتون‌‌، بازیگران مدتی از ستاره بودن دست می‌کشند و هنرمند و معلم می‌شوند.» این مصاحبه‌ها توسط سؤالاتی لیپتون روی کارت‌های مشهور خود دارد پیش می‌روند، که گاهی اوقات دانش و تحقیق خوب وی در مورد زندگی میهمانان را نشان می‌دهد، که اغلب، برخی از آنها را شگفت‌زده می‌کند.

ای.ای.گیل منتقد ساندی تایمز در نقد و بررسی خود بر این برنامه نوشت: «قالب این برنامه ساده و به طرز احمقانه‌ای الهام‌بخش است. اکتورز استودیو مدرسه‌ی هنرهای نمایشی در نیویورک است که توسط استانیسلاوسکی و متد او به شهرت رسیده (اگرچه این برنامه جای دیگری فیلمبرداری شده است) این برنامه‌ها به طور مشخص مسترکلاس‌هایی برای دانشجویان محسوب می‌شوند. هوشمندی برنامه در غروری است که به مهمانان می‌دهد، کسانی که بزرگترین و خودمحورترین بازیگران و سازندگان تئاتر و سینما هستند. افرادی که برای صحبت با دیگران بیش از اندازه بزرگ هستند، با «درون اکتورز استودیو» صحبت می‌کنند. آنها باور دارند که چیزی را برمی‌گردانند و مرواریدهای گران‌بهای بینش را به نسل جدید ارائه می‌دهند. و چه کسی خوب به نظر نمی‌رسد وقتی آن را به دانشجویان علاقمند منتقل می‌کند؟ در حقیقت، این صرفاً یک برنامه‌ی گفت‌وگو محور است، اما پوشش آموزش نسل‌های آینده، به طور زیبنده‌ای برافراشته شده است، بنابراین همه با لبخند حاضر شده و صحبت می‌کنند»

بیوگرافی مهمان برنامه : سالی فیلد

سالی مارگارت فیلد در ۶ نوامبر ۱۹۴۶ در پاسادینا، کالیفرنیا، از مارگارت فیلد (با نام خانوادگی پیشین مورلن)، بازیگر، و ریچارد درایدن فیلد، فروشنده، متولد شد. والدین او در سال ۱۹۵۰ از یکدیگر جدا شدند و مادرش پس از آن با بدلکار، جاک ماهونی، ازدواج کرد و آن‌ها صاحب دختری به نام پرنسس اوماهونی شدند. او همچنین یک برادر به نام ریچارد فیلد دارد. سالی در دبیرستان بیرمنگام در ون نایز، کالیفرنیا، تحصیل کرد.

فعالیت بازیگری او در سال ۱۹۶۵ آغاز شد؛ زمانی که نقش فرانسیس الیزابت «گیجت» لارنس را در مجموعه «گیجت» (۱۹۶۵) به دست آورد. این سریال تنها پس از یک فصل به دلیل نمرات و رتبه‌بندی پایین لغو شد. او سپس در سریال «راهبه پرنده» (۱۹۶۷) بازی کرد که سه فصل ادامه داشت. او همچنین در سال ۱۹۶۷ نخستین حضور سینمایی خود را در فیلم «راه غرب» (۱۹۶۷) در کنار کرک داگلاس تجربه کرد. در چند سال بعد، او در فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی متعددی مانند «شاید در بهار به خانه برگردم» (۱۹۷۱)، «ازدواج: سال اول» (۱۹۷۱)، «دختری با چیزی اضافه» (۱۹۷۳) و «سیبیل» (۱۹۷۶) ظاهر شد. در سال ۱۹۷۷، او در کنار دوست‌پسر آن زمانش، برت رینولدز، در فیلم موفق گیشه‌ای «اسموکی و بندیت» (۱۹۷۷) بازی کرد؛ فیلمی که در سال ۱۹۸۰ دنباله‌ای کمتر موفق داشت. در سال ۱۹۷۹، او در فیلم محبوب «نورما ری» (۱۹۷۹) بازی کرد و برای این نقش نخستین جایزه اسکار خود را دریافت کرد.

در سال‌های پس از آن، او در فیلم‌هایی مانند «بدون سوءنیت» (۱۹۸۱)، «مرا ببوس خداحافظ» (۱۹۸۲)، «مکان‌هایی در قلب» (۱۹۸۴) (که برای نقش خود دومین جایزه اسکارش را دریافت کرد)، «عاشقانه مورفی» (۱۹۸۵)، «پانچ‌لاین» (۱۹۸۸) و «مگنولیاهای پولادین» (۱۹۸۹) بازی کرد. در سال ۱۹۹۳، او در کنار رابین ویلیامز و پیرس برازنان در کمدی محبوب «خانم داوت‌فایر» (۱۹۹۳) ظاهر شد. یک سال بعد، او نقش مادر شخصیت تام هنکس را در فیلم «فارست گامپ» (۱۹۹۴) ایفا کرد (با وجود اینکه در زندگی واقعی تنها ده سال از او بزرگ‌تر بود). این فیلم موفقیت تجاری عظیمی به دست آورد و شش جایزه اسکار دریافت کرد.

از آن زمان، او در فیلم‌های تلویزیونی و مینی‌سریال‌هایی مانند «زنی با امکانات مستقل» (۱۹۹۵)، «کریسمس مبارک، جرج بیلی» (۱۹۹۷)، «از زمین تا ماه» (۱۹۹۸) و «دیوید کاپرفیلد» (۲۰۰۰) ظاهر شد. در سال ۲۰۰۰، او در فیلم «جایی که قلب آنجاست» (۲۰۰۰) در کنار ناتالی پورتمن و اشلی جاد بازی کرد و در سال ۲۰۰۳ در کنار ریس ویترسپون در فیلم «قانوناً بلوند ۲: قرمز، سفید و بلوند» (۲۰۰۳) ظاهر شد. او همچنین از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۶ در ۱۲ قسمت از سریال «ER» (۱۹۹۴) بازی کرد. از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱، او نقش مادر خانواده، نورا واکر، را در سریال تلویزیونی موفق «برادران و خواهران» (۲۰۰۶) ایفا کرد؛ نقشی که برای آن جایزه امی بهترین بازیگر زن نقش اول در مجموعه درام را دریافت کرد او با بازگشت به سینما، برای بازی در فیلم «لینکلن» (۲۰۱۲) سومین نامزدی اسکار خود را به دست آورد و نقش عمه مِی را در فیلم «مرد عنکبوتی شگفت‌انگیز» (۲۰۱۲) و دنباله پرفروش آن ایفا کرد.

سالی دو بار ازدواج کرده است. نخستین ازدواج او با استیون کریگ از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۳ بود. آن‌ها دو پسر به نام‌های پیتر کریگ و ایلای کریگ داشتند. دومین ازدواج او با تهیه‌کننده فیلم، آلن گریسمن، از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۴ بود. آن‌ها یک پسر به نام ساموئل گریسمن دارند. سالی در فاصله بین این دو ازدواج، از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۰ با برت رینولدز رابطه داشت.