اکتورز استودیو : فی داناوی (همراه با زیرنویس فارسی)

توضیحات

مشاهده بخش هایی از این برنامه :

در مورد برنامه درون اکتورز استودیو (Inside the Actors Studio)

این برنامه به عنوان یک سمینار تلویزیونی برای هنرجویان مدرسه‌ی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو آغاز شد؛ و در اصل فعالیت مشترک اکتورز استودیو و نیواسکول، در سال ۱۹۹۴، همراه با پل نیومن مدیر اسبق اکتورز استودیو به عنوان اولین مهمان برنامه بود، و خیلی زود به مهمترین برنامه‌ی شبکه‌ی براوو مبدل شد. در ابتدا در سالن اجتماعات Tishman نیواسکول در دهکده‌ی گرین‌ویچ نیویورک ضبط می‌شد، و بعد از آن به مکان فعلی یعنی مرکز هنری مایکل شیمل در دانشگاه پیس نیویورک منتقل شد. این برنامه به عنوان سمیناری برای دانشجویان دانشکده‌ی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو در دانشگاه پیس ارائه شده است.

در این برنامه در قیاس با مصاحبه‌های معمول با سلبریتی‌ها، مصاحبه‌ها ریتم کندتری دارند. بنابراین دوربین‌ها معمولاً چند ساعت گفت‌وگو را ضبط می‌کنند ، که بعداً به اندازه‌ی یک یا دو ساعت تدوین می‌شوند. نتیجه، همانطور که در مقاله‌ی نیویورک‌تایمز بیان شد: «روی صندلی مهمان آقای لیپتون‌‌، بازیگران مدتی از ستاره بودن دست می‌کشند و هنرمند و معلم می‌شوند.» این مصاحبه‌ها توسط سؤالاتی لیپتون روی کارت‌های مشهور خود دارد پیش می‌روند، که گاهی اوقات دانش و تحقیق خوب وی در مورد زندگی میهمانان را نشان می‌دهد، که اغلب، برخی از آنها را شگفت‌زده می‌کند.

ای.ای.گیل منتقد ساندی تایمز در نقد و بررسی خود بر این برنامه نوشت: «قالب این برنامه ساده و به طرز احمقانه‌ای الهام‌بخش است. اکتورز استودیو مدرسه‌ی هنرهای نمایشی در نیویورک است که توسط استانیسلاوسکی و متد او به شهرت رسیده (اگرچه این برنامه جای دیگری فیلمبرداری شده است) این برنامه‌ها به طور مشخص مسترکلاس‌هایی برای دانشجویان محسوب می‌شوند. هوشمندی برنامه در غروری است که به مهمانان می‌دهد، کسانی که بزرگترین و خودمحورترین بازیگران و سازندگان تئاتر و سینما هستند. افرادی که برای صحبت با دیگران بیش از اندازه بزرگ هستند، با «درون اکتورز استودیو» صحبت می‌کنند. آنها باور دارند که چیزی را برمی‌گردانند و مرواریدهای گران‌بهای بینش را به نسل جدید ارائه می‌دهند. و چه کسی خوب به نظر نمی‌رسد وقتی آن را به دانشجویان علاقمند منتقل می‌کند؟ در حقیقت، این صرفاً یک برنامه‌ی گفت‌وگو محور است، اما پوشش آموزش نسل‌های آینده، به طور زیبنده‌ای برافراشته شده است، بنابراین همه با لبخند حاضر شده و صحبت می‌کنند»

بیوگرافی مهمان برنامه : فی داناوی

یه بلوند یخی و شیک که واقعاً مهارت خاصی تو بازی کردن نقش زن‌های پیچیده و اراده‌قوی داشت، فی داناوی ـ که کلی هم بین مردم محبوب بود ـ تو یه‌سری فیلم بازی کرد که خیلیا بعدها بهش گفتن «عصر طلایی دوم هالیوود». اون دوره‌ای که اسمش تو صدر جدول فروش بود، اصلاً مقابل بزرگ‌ترین ستاره‌های مرد و قلدر دهه‌ی هفتاد میلادی کم نمی‌آورد. ولی وقتی تو فیلم زندگینامه‌ای فاجعه‌بار مامان جون محصول ۱۹۸۱ یه نقش عصبی و خیلی اغراق‌آمیز بازی کرد،

. فی داناوی زودتر از موعد، تو تاریخ ۱۴ ژانویه‌ی ۱۹۴۱ تو باسکام، فلوریدا به دنیا اومد. اسم کاملش «دوروتی فی داناوی» بود. پدرش «مک‌داول داناوی جونیور» افسر حرفه‌ای ارتش بود و مادرش «گریس ایپریل اسمیت» اسم داشت. فی وقتی نوجوون بود تو فلوریدا ملکه‌ی زیبایی شد و در اصل قصد داشت بره دانشگاه فلوریدا درس بخونه، ولی وسط راه تغییر مسیر داد و رفت سراغ بازیگری، تا اینکه تو سال ۱۹۶۲ از دانشگاه بوستون فارغ‌التحصیل شد. اون موقع یه انتخاب خیلی سخت و البته حسادت‌برانگیز جلوش بود: یا بورس تحصیلی فولبرایت برای آکادمی موسیقی و هنرهای نمایشی لندن رو قبول کنه، یا بره نقش بازی کنه تو اجرای برادوی مردی برای تمام فصول به‌عنوان عضوی از «تئاتر ملی آمریکا». اون گزینه‌ی دوم رو انتخاب کرد و دو سال بعدش یه دوره‌ی خیلی خوب روی صحنه داشت که با حضورش تو نمایش‌هایی مثل بعد از سقوط و بز هوگان به اوج رسید. توی اجرای بز هوگان که تو سال ۱۹۶۷ اجرا می‌شد و خارج از برادوی بود، فی باید هر شب از پله‌ها پرت می‌شد پایین! همین نمایش باعث شد اولین بار جلوی دوربین بره و تو فیلم کمدی ضدفرهنگ اتفاق (۱۹۶۷) بازی کنه. ولی فقط پنج ماه بعد از اکران اون فیلم بود که همه‌جا ترکوند و ملت رو میخکوب کرد با نقشش تو فیلم جنجالی بانی و کلاید (۱۹۶۷) به کارگردانی آرتور پن، که نقش «بانی پارکر» دزد بانک تو دوران رکود اقتصادی رو بازی می‌کرد. نقش‌آفرینی اون به‌عنوان زنی ساده‌دل ولی بی‌پروا و با میل جنسی بالا، براش نامزدی اسکار و گلدن گلوب آورد و با یه سرعت عجیب و غریب، فی داناوی رو کشوند جلو صف بازیگرای زن نقش اول تو هالیوود.