مجموعه آثار نقاشی آندرئا مانتنیا

در این مجموعه بیش از 100 اثر طراحی و نقاشی آندرئا مانتنیا (Andrea Mantegna) رو با بالاترین کیفیت موجود قرار دادیم .

حجم فایل : 39 مگابایت

مشاهده نمونه آثار قرار گرفته این هنرمند در این مجموعه :

بیوگرافی آندرئا مانتنیا :

آندرئا مانتنیا، حدود ۱۴۳۱ – ۱۳ سپتامبر ۱۵۰۶، نقاش دوره‌ی رنسانس ایتالیا، پژوهشگر باستان‌شناسی روم و داماد یاکوپو بلینی بود.

مانتنیا، مانند دیگر هنرمندان زمان خود، در زمینه‌ی پرسپکتیو دست به تجربه زد؛ برای مثال، با پایین آوردن خط افق، تلاش می‌کرد حس شکوه و عظمت بیشتری در آثارش ایجاد کند. منظره‌های سخت و فلزی و پیکره‌های تا حدی سنگ مانند او نشان‌دهنده رویکردی اساساً پیکرتراشانه به نقاشی هستند. او همچنین کارگاهی را اداره می‌کرد که پیش از سال ۱۵۰۰، یکی از مهم‌ترین تولیدکنندگان چاپ‌های هنری در ونیز بود.

مانتنیا در ایزولا دی کارتورو، در نزدیکی پادوا، در جمهوری ونیز به دنیا آمد. او دومین پسر یک نجار به نام بیاجو بود. در یازده سالگی، نزد نقاش اهل پادوا، فرانچسکو اسکوارچونه، به شاگردی رفت. اسکوارچونه که حرفه‌ی اصلی‌اش خیاطی بود، ظاهراً علاقه‌ای شگفت‌انگیز به هنر باستان و استعدادی ویژه در بازیگری داشت. او، مانند هم‌وطن مشهورش پترارک، شیفته‌ی روم باستان بود: در سراسر ایتالیا سفر می‌کرد و احتمالاً به یونان نیز می‌رفت، مجسمه‌های آنتیک، نقش برجسته‌ها، گلدان‌ها و آثار دیگری جمع‌آوری می‌کرد، از روی آنها طراحی می‌کرد و سپس مجموعه‌ی خود را در اختیار دیگران می‌گذاشت تا مطالعه و بررسی کنند. در تمام این مدت، به سفارش‌هایی که دریافت می کرد نیز می‌پرداخت و شاگردانش نیز به اندازه‌ی خود او در اجرای این آثار مشارکت داشتند.

حدود ۱۳۷ نقاش و شاگرد نقاشی دوره‌های آموزشی اسکوارچونه را گذراندند؛ مدرسه‌ای که حدود سال ۱۴۴۰ تاسیس شده بود و در سراسر ایتالیا شهرت پیدا کرده بود. پادوا نه تنها هنرمندانی از منطقه ونتو، بلکه هنرمندانی از توسکانی، از جمله پائولو اوچلو، فیلیپو لیپی و دوناتلو را نیز به خود جذب می‌کرد. مسیر هنری مانتنیا در سال‌های نخست فعالیتش تحت تاثیر آثار فلورانسی شکل گرفت. در آن زمان، گفته می‌شد مانتنیا شاگرد محبوب اسکوارچونه بوده است؛ اسکوارچونه به او لاتین آموخت و از او خواست قطعاتی از پیکرتراشی روم باستان را مطالعه و بررسی کند. استاد همچنین به پرسپکتیو اجباری علاقه داشت و شاید همین موضوع توضیح‌دهنده‌ی برخی نوآوری‌های بعدی مانتنیا باشد. با این حال، مانتنیا در ۱۷ سالگی کارگاه اسکوارچونه را ترک کرد. او بعدها مدعی شد که اسکوارچونه بدون پرداخت دستمزد کافی از کارهای او سود برده است.

نخستین اثر مانتنیا که اکنون از بین رفته، محرابی برای کلیسای سانتا سوفیا در سال ۱۴۴۸ بود. در همان سال، او به همراه نیکولو پیزولو برای همکاری با گروه بزرگی از نقاشان که مسئول تزئین عبادتگاه اُوِتاری در بخش عرضی کلیسای سنت آگوستینو دگلی ارمیتانی بودند، دعوت شد. با این حال، احتمالاً پیش از این زمان، برخی از شاگردان اسکوارچونه، از جمله مانتنیا، مجموعه‌ی دیوارنگاره‌های عبادتگاه سن کریستوفورو در کلیسای ارمیتانی را آغاز کرده بودند؛ آثاری که امروزه شاهکار به شمار می‌روند. پس از مجموعه‌ای از اتفاقات، مانتنیا بیشتر این کار را به تنهایی به پایان رساند، هرچند آنزوینو، که در عبادتگاه اوتاری با مانتنیا همکاری می‌کرد، سبک خود را از مکتب نقاشی فورلی به این پروژه وارد کرد. اسکوارچونه که حالا منتقد کارهای مانتنیا شده بود، از آثار اولیه‌ی این مجموعه درباره زندگی سنت جیمز ایراد می‌گرفت؛ او می گفت پیکره‌ها شبیه مردانی ساخته شده از سنگ هستند و باید به رنگ سنگ نقاشی می‌شدند.

این مجموعه در جریان بمباران‌ پادوا توسط متفقین در سال ۱۹۴۴ تقریباً به طور کامل از بین رفت. دراماتیک‌ترین اثر این چرخه دیوارنگاره، اثری بود که با پرسپکتیو‌نمای زیرین، از زاویه‌ی دید یک کرم، سنت جیمز را در حال بردن به سوی اعدام نشان می‌داد. محراب سن زنو، که از نظر پرسپکتیو بسیار کمتر از نقاشی سنت جیمز دراماتیک است، حدود سال ۱۴۵۵ و اندکی پس از پایان چرخه سنت جیمز اجرا شد و از بسیاری از همان تکنیک‌ها، از جمله ساختار معماری مبتنی بر دوران باستان کلاسیک، استفاده می‌کند.

طرح اولیه دیوارنگاره سنت استفان باقی مانده و قدیمی‌ترین طرح مقدماتی شناخته شده‌ای است که همچنان وجود دارد و می‌توان آن را با دیوارنگاره مربوط به خودش مقایسه کرد. این طراحی نشان می‌دهد که در دوران رنسانس آغازین، از پیکره‌های برهنه که بعدها لباس بر تن آنها کشیده شد، در مرحله شکل‌گیری و طراحی آثار استفاده می‌شد. در طرح مقدماتی، پرسپکتیو کمتر توسعه‌یافته و به نقطه‌ی دیدی معمولی‌تر نزدیک است. با وجود ظاهر کاملاً کلاسیک این بنا، این اثر کپی هیچ ساختار رومی شناخته شده‌ای نیست. مانتنیا همچنین الگوهای پارچه‌های خیس و چسبیده به بدن را که رومیان برای لباس پیکره‌های خود به کار می‌بردند و خود آن را از ابداع یونانیان گرفته بودند، در پوشش پیکره‌هایش به کار گرفت؛ هرچند پیکره‌های پرتنش و تعاملات میان آنها از دوناتلو تاثیر گرفته بودند.

از دیگر دیوارنگاره‌های اولیه مانتنیا می‌توان به دو قدیس بر فراز ایوان ورودی کلیسای سنت آنتونیو در پادوا، مربوط به سال ۱۴۵۲، و محراب سن لوکا در سال ۱۴۵۳ اشاره کرد که برای کلیسای سانتا جوستینا ساخته شد و اکنون در گالری بررا در میلان قرار دارد. هرچه این هنرمند جوان در کار خود پیشرفت کرد، بیشتر تحت تاثیر یاکوپو بلینی، پدر نقاشان مشهور، جیووانی و جنتیله، قرار گرفت و از همین طریق با نیکولوزیا، دختر بلینی، آشنا شد. در سال ۱۴۵۳، یاکوپو با ازدواج نیکولوزیا و مانتنیا موافقت کرد.