مجموعه آثار نقاشی ساندرو بوتیچلی

در این مجموعه در حدود 100 اثر طراحی و نقاشی ساندرو بوتیچلی (Sandro Botticelli) رو با بالاترین کیفیت موجود قرار دادیم .

حجم فایل : 29 مگابایت

مشاهده نمونه آثار قرار گرفته این هنرمند در این مجموعه :

بیوگرافی ساندرو بوتیچلی :

اَلساندرو دی ماریانو دی وانی فیلیپپی (حدود ۱۴۴۵ – ۱۷ مه ۱۵۱۰)، که بیشتر با نام ساندرو بوتیچلی یا صرفاً بوتیچلی شناخته می‌شود، نقاش ایتالیایی دوره رنسانس آغازین بود. شهرت بوتیچلی پس از مرگش تا اواخر قرن نوزدهم کاهش یافت؛ تا اینکه هنرمندان پیشارافائلی بار دیگر او را کشف کردند و زمینه را برای ارزیابی دوباره آثارش فراهم کردند. از آن زمان، نقاشی‌های او به‌عنوان نمونه‌هایی از ظرافت خطی گوتیک متاخر ایتالیا و برخی آثار رنسانس آغازین شناخته شده‌اند، هرچند این آثار به نیمه دوم دوره رنسانس ایتالیا تعلق دارند.

بوتیچلی علاوه بر موضوعات اسطوره‌شناختی که امروزه بیش از همه به واسطه آن‌ها شناخته می‌شود، طیف گسترده‌ای از موضوعات مذهبی را نیز نقاشی کرد؛ از جمله ده‌ها تصویر از مریم باکره و کودک که بسیاری از آن‌ها در قالب توندو و به شکل دایره‌ای اجرا شده‌اند. او همچنین تعدادی پرتره نقاشی کرد. مشهورترین آثار او زایش ونوس و پریماورا هستند که هر دو در گالری اوفیتزی فلورانس نگهداری می‌شوند؛ موزه‌ای که شمار زیادی از آثار بوتیچلی را در خود جای داده است. بوتیچلی تمام عمر خود را در همان محله در فلورانس زندگی کرد و تنها دوره‌های قابل‌توجهی که خارج از آنجا بود، ماه‌هایی بود که در سال ۱۴۷۴ در پیزا و در سال‌های ۱۴۸۱ تا ۱۴۸۲ در عبادتگاه سیستین در رم به نقاشی مشغول بود. او از اعضای خانواده مدیچی، از جمله لورنزو دِ مدیچی و حلقه‌ی اطراف او، حمایت مالی دریافت می‌کرد.

تنها یکی از نقاشی‌های بوتیچلی، ولادت رازآمیز (گالری ملی لندن)، دارای تاریخ ثبت‌شده است (۱۵۰۱)، اما تاریخ‌گذاری آثار دیگر را می‌توان با درجات مختلفی از اطمینان و بر اساس اسناد بایگانی انجام داد؛ بنابراین روند تحول سبک او با اطمینان نسبتاً زیادی قابل پیگیری است. او در تمام دهه ۱۴۷۰ هنرمندی مستقل بود و در همین دوره شهرتش به‌سرعت افزایش یافت. دهه ۱۴۸۰ موفق‌ترین دوره فعالیت او بود؛ دوره‌ای که در آن نقاشی‌های اسطوره‌شناختی بزرگ خود و همچنین بسیاری از مشهورترین تصاویرش از مریم عذرا را خلق کرد. در دهه ۱۴۹۰، سبک او شخصی‌تر و تا حدی متکلف شد. آثار متاخرش نشان می‌دهند که او برخلاف لئوناردو داوینچی، که هفت سال از او جوان‌تر بود، و نسل جدید نقاشانی که سبک رنسانس والا را شکل می‌دادند، در مسیری متفاوت حرکت کرد و به سبکی بازگشت که بسیاری آن را گوتیک‌تر یا «کهن‌گرایانه» توصیف کرده‌اند.