اکتورز استودیو : دایانا راس (همراه با زیرنویس فارسی)

توضیحات

مشاهده بخش هایی از این برنامه :

در مورد برنامه درون اکتورز استودیو (Inside the Actors Studio)

این برنامه به عنوان یک سمینار تلویزیونی برای هنرجویان مدرسه‌ی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو آغاز شد؛ و در اصل فعالیت مشترک اکتورز استودیو و نیواسکول، در سال ۱۹۹۴، همراه با پل نیومن مدیر اسبق اکتورز استودیو به عنوان اولین مهمان برنامه بود، و خیلی زود به مهمترین برنامه‌ی شبکه‌ی براوو مبدل شد. در ابتدا در سالن اجتماعات Tishman نیواسکول در دهکده‌ی گرین‌ویچ نیویورک ضبط می‌شد، و بعد از آن به مکان فعلی یعنی مرکز هنری مایکل شیمل در دانشگاه پیس نیویورک منتقل شد. این برنامه به عنوان سمیناری برای دانشجویان دانشکده‌ی هنرهای نمایشی اکتورز استودیو در دانشگاه پیس ارائه شده است.

در این برنامه در قیاس با مصاحبه‌های معمول با سلبریتی‌ها، مصاحبه‌ها ریتم کندتری دارند. بنابراین دوربین‌ها معمولاً چند ساعت گفت‌وگو را ضبط می‌کنند ، که بعداً به اندازه‌ی یک یا دو ساعت تدوین می‌شوند. نتیجه، همانطور که در مقاله‌ی نیویورک‌تایمز بیان شد: «روی صندلی مهمان آقای لیپتون‌‌، بازیگران مدتی از ستاره بودن دست می‌کشند و هنرمند و معلم می‌شوند.» این مصاحبه‌ها توسط سؤالاتی لیپتون روی کارت‌های مشهور خود دارد پیش می‌روند، که گاهی اوقات دانش و تحقیق خوب وی در مورد زندگی میهمانان را نشان می‌دهد، که اغلب، برخی از آنها را شگفت‌زده می‌کند.

ای.ای.گیل منتقد ساندی تایمز در نقد و بررسی خود بر این برنامه نوشت: «قالب این برنامه ساده و به طرز احمقانه‌ای الهام‌بخش است. اکتورز استودیو مدرسه‌ی هنرهای نمایشی در نیویورک است که توسط استانیسلاوسکی و متد او به شهرت رسیده (اگرچه این برنامه جای دیگری فیلمبرداری شده است) این برنامه‌ها به طور مشخص مسترکلاس‌هایی برای دانشجویان محسوب می‌شوند. هوشمندی برنامه در غروری است که به مهمانان می‌دهد، کسانی که بزرگترین و خودمحورترین بازیگران و سازندگان تئاتر و سینما هستند. افرادی که برای صحبت با دیگران بیش از اندازه بزرگ هستند، با «درون اکتورز استودیو» صحبت می‌کنند. آنها باور دارند که چیزی را برمی‌گردانند و مرواریدهای گران‌بهای بینش را به نسل جدید ارائه می‌دهند. و چه کسی خوب به نظر نمی‌رسد وقتی آن را به دانشجویان علاقمند منتقل می‌کند؟ در حقیقت، این صرفاً یک برنامه‌ی گفت‌وگو محور است، اما پوشش آموزش نسل‌های آینده، به طور زیبنده‌ای برافراشته شده است، بنابراین همه با لبخند حاضر شده و صحبت می‌کنند»

بیوگرافی مهمان برنامه : دایانا راس

دیانا ارنستین ارل راس که بیشتر به عنوان خواننده اصلی گروه محبوب دهه ۱۹۶۰ سوپریمز شناخته می‌شه، در تاریخ ۲۶ مارس ۱۹۴۴ در دیترویت، ایالت میشیگان به دنیا اومد. دیانا دومین فرزند از شش بچه‌ای بود که به خانواده‌ای آفریقایی-آمریکایی تعلق داشتن. مادرش ارنستین لیلیان (موتن) معلم بود و پدرش فرد ارل راس در ارتش خدمت می‌کرد. هر دو والدینش اصالتاً اهل اوکلاهما بودن. دیانا بیشتر دوران کودکی‌اش رو در پروژه‌های مسکونی در اواخر دهه ۱۹۴۰ و اوایل دهه ۱۹۵۰ گذروند. از همون بچگی شروع کرد به خواندن در گروه کُرال گاسپل یک کلیسای باپتیست. وقتی ۱۵ سالش بود، با دوستانش مری ویلسون، فلورانس بالارد و باربارا مارتین یک گروه آواز به نام پرایمتس تشکیل داد. بعد از اینکه باربارا از گروه رفت، سه نفر باقی‌مونده با موتاون رکوردز قرارداد بستند و اسم گروه رو به سوپریمز تغییر دادن. اما دیانا تا زمانی که رئیس موتاون، بری گوردی، تصمیم گرفت که وقتش رسیده و از اون به بعد گروه رو به اسم “دیانا راس و سوپریمز” معرفی کرد، به عنوان خواننده اصلی انتخاب نشد. از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۹، گروه یه سری رکوردهای شماره یک زد. اواخر سال ۱۹۶۹، گوردی اعلام کرد که دیانا از گروه جدا میشه و به عنوان خواننده مستقل شروع به کار می‌کنه. در سومین هفته سال ۱۹۷۰، دیانا آخرین کنسرتش رو با سوپریمز برگزار کرد و همکاری با تیم آهنگسازی نیک اشفورد و والری سیمپسون رو شروع کرد. اولین دو تا آهنگ دیانا که توسط این تیم ساخته شد، به شماره یک در چارت‌های پاپ و آراندبی رسیدن و این تصمیم دیانا رو تایید کردند. قبل از اینکه خودش خانواده تشکیل بده، دیانا نقش اصلی رو در فیلم بیوگرافی بیلی هالیدی به نام خانم آواز می‌خونه (۱۹۷۲) به دست آورد که فروش بسیار بالایی داشت و همچنین برای اولین بار نامزد جایزه اسکار شد. موسیقی متن این فیلم هم به شماره یک در چارت‌های آمریکا رسید. با وجود شهرت و ثروت، دو فیلم بزرگ بعدی دیانا، ماهونی (۱۹۷۵) و ویس (۱۹۷۸)، به همون اندازه موفقیت نداشتن. با این حال، دیانا با آهنگ ماهونی تونست یه تک‌آهنگ شماره یک دیگه بزنه که این کمبود رو جبران کرد. در فوریه ۱۹۷۶، درست قبل از اینکه با آهنگ “Love Hangover” یه تک‌آهنگ شماره یک دیگه بزنه، دیانا وقتی خبر فوت همخوان و دوستش فلورانس بالارد رو شنید که به دلیل مشکلات قلبی ناشی از مصرف الکل و افسردگی طولانی‌مدت فوت کرده بود، به شدت غافلگیر شد. فلورانس فقط ۳۲ سالش بود و دیانا از دست دادن اون رو خیلی سخت تحمل کرد.